ิ้วแตะหน้าอกของซูเจ๋อ รู้สึกลํ่าสันกว่าที่เธอจินตนาการเสียอีก เธอลอดมือผ่านเอว แล้วไปแตะแผ่นหลังของซูเจ๋อเมื่อมือของเฉินเสียนสัมผัสแผ่นหลังของเขา มือเธอเคลื่อนย้ายอยู่บนรอยแผลเป็นของเขา ถึงแม้ไม่มอง เฉินเสียนก็จำตำแหน่งได้ชัดเจนซึ่งแผลพวกนี้ล้วนเกิดจากการที่ซูเจ๋อปกป้องเธอ หัวใจเธอรู้สึกเจ็บปวดทรมานเธอถามเสียงแหบด้วยมือสั่นเทา “ไม่ทาได้ไหม เก็บไว้ให้ข้า”ซูเจ๋อเอ่ยเสียงอ่อนน่◌ุม “เก็บไว้มีประโยชน์ดันใด เพื่อให้ท่านรู้สึกเสียใจรู้สึกผิดหรือ? รอยแผลเป็นพวกนี้เกิดจากท่านและสามารถหายด้วยท่านได้ ภายหลังก็ไม่เจ็บอีกแล้ว”“ข้าไม่เอา” เฉินเสียนเอ่ยอย่างดื้อดึง “ท่านเป็นของข้า แม้แต่รอยแผลนี่ก็เป็นของข้า ข้าจะเก็บไว้”“อาเสียนคงไม่รู้สึกว่าข้าตํ่าทรามสินะ” ซูเจ๋อกล่าวเสียงตํ่า “ข้าอาจจะใช้รอยแผลเป็นพวกนี้มาสยบท่าน ทำให้ท่านไม่อยากจากข้าไป”เฉินเสียนหัวเราะด้วยนํ้าตา “ท่านเอ่ยปากออกมาแล้ว จะถือว่าตํ่าทรามได้เยี่ยงไร ท่านไม่ใช้วิธีกลอุบายอะไร ข้าก็ไม่จากท่านไปไหน”เธอพูดจบก็สวมกอดเอวของเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้ตนเฉินเสียนนอนอยู่บนเตียง ซูเจ๋อกะพริบตาปริบๆกดทับร่างเธอไว้769
ดวงตาประกายแวววาวของเธอช่วงน่าหลงใหลยิ่งนัก หยดนํ้าตาใสไหลลงมาจากหางตาแล้วซึมเข้าในเส้นผมเฉินเสียนกล่าว “ซูเจ๋อ นับจากนี้ไม่ว่าจะไปแห่งหนใด ข้าจะตามท่านไปด้วยไม่ว่าจะเป็นแดนนรกหรือสรวงสวรรค์ ท่านอย่าคิดทิ้งข้าเด็ดขาดข้าอยากร่วมนับวัน
