ดหวั่นว่าสักวันหนึ่งสตรีตรงหน้าจะกลายเป็นของผู้อื่นเฉินเสียนไม่ได้ตอบซูเจ๋อค่อยๆโน้มตัวเข้ามาจนเธอติดอยู่ใต้โต๊ะ เธอถูกซูเจ๋ออุ้มอยู่ในอ้อมแขนอย่างหนีไม่ได้และไม่คิดหนี จากนั้นก็อุ้มเธอไปยังเตียงซูเจ๋อกล่าวว่า “อาเสียน นอนเถอะ พรุ่งนี้ตื่นมาก็จะดีเอง ท่านลืมสิ่งที่ไม่มีความสุขและเลวร้ายพวกนั้นได้” ผ่านไปสักพัก เขาพูดเสียงแหบพร่าอีกประโยคว่า “และสามารถลืมข้าที่ทำให้ท่านเสียใจได้ ขอแค่ท่านมีความสุขก็พอ”เฉินเสียนนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงเขากล่าวว่า “การอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกันนั้นเป็นหมือนดังสายนํ้าที่ค่อยๆไหลทีละนิด แต่ไหลยาวนาน ซึ่งข้าคงไม่มีวาสนาเช่นนั้น หากอนาคตข้าต้องเดินเพียงลำพัง ก็ยังคงเป็นดังที่ผ่านมา วันที่ไม่มีท่าน มากสุดก็ไม่พบแสงสว่าง มีความมืดมนเพิ่มขึ้นอีกนิดเท่านั้น”
765
