ในปฐพี แต่ในสายตาเธอเขาไม่ได้เลวไม่เสียหมด เพราะเธอไม่มีทางหวาดกลัวได้เลยเธอทำให้ซูเจ๋อกลายเป็นสภาพนี้ถ้าเกิดไม่ใช่เธอ ซูเจ๋อคงไม่ต้องดิ้นรนวางแผนอย่างตรากตรำเช่นนี้ไม่มีผู้ใดเป็นคนเลวตั้งแต่แรกหากเสาะหามูลเหตุ เธอ เฉินเสียนคือผู้ร้ายที่แท้จริง เพราะเธอ จึงทำให้ซูเจ๋อค่อยๆกลายเป็นสภาพนี้เฉินเสียนขดตัวอยู่ในมุมห้อง แล้วร้องไห้ฟูมฟายอย่างทุกข์ใจยกเว้นครั้งที่เจอะเจอก้อนหินมหึมา เธอก็ไม่เคยร้องไห้หนักหนาสาหัสปานนี้มาก่อนซูเจ๋อรู้สึกร้อนรน อยากไปกอดเธอเพื่อปลอบใจเธอ แต่ก็กลับเธอปฏิเสธซูเจ๋อกล่าวว่า “อาเสียน ไม่ต้องร้อง”เฉินเสียนมองหน้าเขาแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าสุดท้ายข้าควรโทษท่านหรือตัวเอง เหมือนข้าจะเป็นคนเลวที่สุดคนนั้น”ซูเจ๋อเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ท่านไม่ได้ทำอันใดเลย ท่านจะเลวได้อย่างไร”“แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะข้า”เธอเอ่ยเสียงสะอื้นว่า “ข้าคิดเสมอว่าสักวันหนึ่ง ท่านจะกลับไปเป็นบัณฑิตบริสุทธิ์ผู้นั้น ยืนหันหน้ามามองข้าอยู่ใต้ต้นหวู่ถง ท่าทางที่ท่านยืนอยู่ริมหน้าต่างในสำนักศึกษา”764
ซูเจ๋อส่ายหัวพร้อมกับยิ้มอย่างเจือจาง “ที่แท้ท่านลืมรูปลักษณ์เช่นนั้นของข้าไม่ได้ อานาคตข้างหน้าอาจจะ……” แววตาล่◌ุมลึกของเขามีความดิ้นรนแวบผ่าน“ข้าไม่มีทางกลับไปเป็นเช่นนั้นแล้ว พื้นเย็น ข้าอุ้มท่านไปยังเตียงดีหรือไม่?”ตอนที่เฉินเสียนหลบเขา เขาก็มีความรู้สึกหวาดระแวงบางครั้ง มองสองมือที่ว่างเปล่า เขาก็หวา
