านั้น ยังต้องโหดเหี้ยมถึงขั้นเห็นชีวิตไพร่ฟ้าเป็นปลวกมด”762
นิ้วมืออันอบอ่◌ุนของซูเจ๋อเช็ดนํ้าตาเธอง พลางพูดเสียงอ่อนน่◌ุม “อาเสียนมวลปราชาต้องเก็บอยู่ในใจท่าน ไม่ใช่ข้า ท่านกับข้าต่างกัน ในอีกไม่ช้า ชื่อเสียงของท่านต้องประจักษ์แก่ผู้คน ส่วนข้าก็ได้แต่เดินเหินอยู่ในความมืดมน”คำพูดของซูเจ๋อบีบหัวใจเฉินเสียนให้ปวดร้าวยิ่งนักผู้ที่เดินอยู่ในความืดมิดคนเดียวมานาน เฉินเสียนคิดว่าเธอรู้จักความตื้นลึกหนาบางของเขาดี แต่เสียดาย ยามนี้เธอเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ใช่เธอไม่รู้ว่ายามที่ซูเจ๋อเดินอยู่ในความมืดมนโดยลำพังจะรู้สึกโดดเดี่ยวเท่าใด“ท่านลงมือได้ แต่ข้าทำไม่ได้……ให้ผู้บริสุทธิ์ต้องสังเวยชีวิตเพื่อข้า เพราะท่าน”ซูเจ๋อขยิบมุมปากกล่าวว่า “ท่านไม่มีคุณสมบัติเป็นคนเลว แต่ข้ามี ไม่ตกอยู่ในเหตุการณ์เฉกเช่นอยู่ในขุนนรก ไฉนเลยจะได้ลิ้มรสการถูกปลดปล่อยจากความสิ้นหวัง ข้าคือผู้ที่ลากทุกคนลงไปในแดนนรก ส่วนท่านคือผู้ที่ช่วยปลดปล่อยพวกเขา”เพื่อการใหญ่ของเธอ เขาสามารถปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นคนโหดร้ายที่ไร้สามานย์สำนึกอย่างไม่เสียใจซูเจ๋อกล่าวว่า “อันที่จริงท่านอยู่กับข้าไม่ต้องทำเรื่องเลวร้ายใดๆ ข้าจะเป็นฝ่ายทำเอง ท่านทำแต่เรื่องดีงามก็เพียงพอ”ช่วงเวลานี้เฉินเสียนนํ้าตาไหลรินไม่หยุดเธอรู้มาโดยตลอดว่า การวางแผนอย่างยากลำบากของซูเจ๋อทั้งหมด ล้วนทำเพื่อเธอด้วยกันทั้งสิ้น763
เธอเคยพูดว่า แม้เขาจะเป็นคนเลวระยำที่สุด
