ม้แต่เฮ่อโยวยังดูมีประโยชน์มากกว่าซูเจ๋อเป็นห่วงเฉินเสียน แต่นอกเหนือจากเขาซึ่งเคลื่อนไหวไม่สะดวกกับทหารเสนารักษ์ที่ต้องดูแลผู้ป่วย ก็มีแต่เฉินเสียนเท่านั้นที่รู้ว่าควรขุดหายาชนิดไหนโชคดีที่มีแม่ทัพโฮ้วคอยช่วยเหลือป้องกันอยู่ใกล้ๆ เกือบตลอดเวลา และเฉินเสียนก็จะต้องพกดินโคลนกลับมาด้วยทุกวัน ทว่าเธอยังคงปลอดภัยดีหลังจากกลับมาเฉินเสียนไม่มีเวลาได้พักผ่อนหรือเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าสะอาดๆ เธอปลดเสื้อกันฝนออกและมุ่งตรงไปล้างสมุนไพรให้สะอาด จากนั้นจึงนำมาใส่หม้อต้มแจกให้ทุกคนหลังจากนั้นก็นำมันเทศที่เพิ่งขุดใหม่ๆ มาต้มจนสุกและนำไปแจกทีละหัวๆนามขององค์หญิงจิ้งเสียนค่อยๆ ดังขึ้นในหัวใจของเหล่าทหารและผู้อพยพเหล่านี้หลังจากพลบคํ่า งานที่ยุ่งวุ่นวายระหว่างวันก็หยุดลงชั่วคราว ทหารและปราชาชนส่วนใหญ่ซึ่งกำลังพลัดถิ่นและตกอยู่ในความวิตกกังวลก็ค่อยๆ หลับไปภายในเมืองตกอยู่ในความเงียบสงบดั่งเมืองที่ว่างเปล่าอีกครั้ง หลงเหลือไว้เพียงสายฝนยามสารทฤดูที่ยังตกลงมาไม่ขาดสาย635
ไม่มีใครรู้ว่าฝนจะตกไปอีกนานแค่ไหน เกรงว่าถ้าฝนยังตกต่อเนื่องแบบนี้มันจะนำความทุกข์ยากและภัยพิบัติมาให้ระดับนํ้าในแม่นํ้าสูงขึ้น ดินโคลนถูกชะล้าง ซึ่งนั่นอาจจะทำให้เกิดนํ้าท่วมได้เพราะฝนตกติดต่อกันหลายวัน ทุกวันนี้ภายในเมืองจึงมีปัญหาเรื่องการระบายนํ้า ทำให้บนพื้นถนนมีนํ้าท่วมขังต้าฉู่เพิ่งจะยุติสงครามกับเย่เหลียง และเกรงว่าตอนนี้จะทนรับ
