งควานข้าไปถึงไหน?”ฉินหรูเหลียงขยับลูกคอเอ่ยเสียงตํ่าว่า “เฉินเสียน ท่านคือภรรยาของข้า ข้าไม่หย่า ท่านก็ไม่ได้รับเสรีภาพ”เฉินเสียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “งั้นข้าจะหย่ากับท่าน”เธอเอียงหน้าปราชันเขา พลางเอ่ยว่า “ช่วงนี้ข้าได้ยินท่านค่อยพูดคำว่า‘ภรรยา’ติดปาก แต่ก่อนหน้านี้ข้าจำได้ว่าท่านหลงใหลอนุจนลืมภรรยา”“วันหลังไม่ทำแล้ว”เฉินเสียนหัวเราะ เอ่ยว่า “หากข้าเป็นภรรยาของท่าน ท่านจะจัดการหลิ่วเหมยอู่เยี่ยงไร?ข้าทนมองมารหัวใจไม่ได้ ภายภาคหน้าบุรุษของข้าต้องมีเพียงสตรีเพียงคนเดียวตลอดชีวิต ซึ่งก็คือข้า ท่านล่ะ ท่านทำได้หรือไม่?”เขาทำไม่ได้ ทั้งชีวิตก็ทำไม่ได้552
เฉินเสียนไม่รอเขาตอบก็ค่อยๆหันหลังกลับ “ข้าชอบบุรุษรักเดียว ไม่หลายใจนอกจากข้า เขาต้องไม่ชอบสตรีอื่นอีก กระทั่งความเห็นอกเห็นใจและความสงสารก็มีให้สตรีอื่นไม่ได้”“หรือท่านเพ้อฝันว่าจะพาข้ากลับไปร่วมแบ่งปันผู้ชายคนเดียวกับหลิ่วเหมยอู่บุรุษที่นางอยากได้ ที่นางเคยแตะ ข้ารู้สึกโสโครก ยอมมอบให้นางโดยไม่คิดราคา”“ฉินหรูเหลียงตื่นเสียทีเถอะ นับจากนาทีที่ท่านจูงมือหลิ่วเหมยอู่จากไป ท่านกับเฉินเสียนก็กลับไปเป็นดังเดิมไม่ได้แล้ว”เฉินเสียนกลับเข้าห้อง ส่วนฉินหรูเหลียงยืนอยู่ลานบ้านคนเดียวเบื้องบนศีรษะเกิดเสียงฟ้าร้องโครมครามท้องฟ้ามืดครึ้ม พาความหนาวเย็นมาฝาก หากแต่ฉินหรูเหลียงกลับยืนคิดเสียนานฉินหรูเหลียงเอ่ยว่า “เฉินเสียน ข้าอยากชดเชยกับเรื่องที่ผ่
