ดูดความสนใจไปหมด จึงไม่ค่อยเจ็บมาก”“ในหัวใจ”ต่อมาซูเจ๋อจึงยอมปล่อยเธอและนอนบนเตียงอย่างเชื่อฟังเฉินเสียนแหวกอาภรณ์เขาออกก็พบว่า ผ้าพันแผลมีเลือดซึมจนเกือบแดงไปหมดแล้ว อดรู้สึกหงุดหงิดและร้อนรนไม่ได้ดูสภาพบาดแผลของเขาคงจะฉีกขาดตั้งนานแล้ว ทว่าเขาดันไม่ใส่ใจเสียเลยเฉินเสียนเปลี่ยนผ้าพันแผล ทายาให้เขาใหม่ ยามฝังเข็ม ร่างกายที่อ่อนระโหยโรยแรงคล้ายกับฝังเข็มให้เขาครั้งแรก พอจับตำแหน่งได้ก็หยุดสักพักแล้วถึงจะฝังลงไปร่างกายซูเจ๋อไม่แข็งแรง แต่นอนมาหลายวันจึงมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมากกล่าวว่า “ฝังเข็มอย่างลังเล กลัวฝังผิดจุดเหรอ?”เฉินเสียนพูดไหล่ไปตามนํ้า “ข้าแค่ไม่มีแรง จะฝังผิดได้เยี่ยงไร”533
ซูเจ๋อหรี่ตา ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “เพราะข้า ท่านถึงต้องลำบากใจขนาดนี้”เฉินเสียนฝังลงไปอีกเข็ม พลางกล่าวว่า “พึ่งกลับจากเส้นทางยมโลกก็พูดมากเสียจริง”ซูเจ๋อยิ้มด้วยใบหน้าซีดเซียวพร้อมกับกล่าวว่า “ข้าไม่เย้าแหย่ท่านแล้ว”หากแม้นมือเฉินเสียนจะย่◌ุงอยู่ มุมปากก็ไม่วายยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มกระสับกระส่ายและกลัดกลุ้มมาหลายวัน ในที่สุดระหว่างคิ้วเธอก็ฉาบฉายอารมณ์ชื่นมื่นออกมาขอเพียงได้ยินเสียงซูเจ๋อ ถึงเธอจะถูกหยอกล้อก็ไม่เป็นไรซูเจ๋อเอ่ย “อาการบาดเจ็บของข้าสาหัสปานนี้ คาดไม่ถึงว่าท่านจะค่อยๆรักษาให้ข้าหายดีได้”“ท่านกำลังชมวิชาแพทย์ของข้าอยู่หรือ?” เฉินเสียนกล่าวอย่างไม่แยแส“ท่านเหมือนไม่ประหลาดใจที
