ี่ทิ่มแทงหัวใจของเขาทีละแผลๆ“ข้าไม่ใช่นาง ข้าไม่รักท่าน พูดไม่ได้ด้วยซํ้าว่าชอบ ตอนนี้ไม่ชอบ วันข้างหน้าก็ยิ่งไม่มีทางชอบ”เฉินเสียนหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าและเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ถ้าเมื่อก่อนข้ารู้ว่าวันหนึ่งท่านอาจจะเปลี่ยนใจ ข้าอาจจะมีความสุขมาก เพราะในที่สุดข้าก็จะได้ใช้ความรักของท่านมาทำร้ายท่านเองเหยียบยํ่าท่านอย่างโหดเหี้ยม ข้าเคยพูดคำนี้กับท่าน แต่ตอนนี้ข้าคิดว่าแม้แต่การทำร้ายท่านก็ยังเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์เหตุใดข้าจะต้องเสียเวลาไปกับท่านด้วย ทำไมข้าจึงไม่ไปรักกับคนที่ข้าอยากรักล่ะ”ผ่านไปเนิ่นนานกว่าฉินหรูเหลียงจะเรียกเสียงของตัวเองกลับคืนมาได้“ดังนั้น ท่านไม่รักข้า แต่ท่านกลับไปตกหลุมรักคนที่อยู่ในห้องซึ่งเป็นคนที่ท่านไม่ควรจะตกหลุมรักมากที่สุด?”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นและหันไปมองเขาแสงสีทองของดวงอาทิตย์ยามรุ่งสางส่องประกายอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่เธอตอบว่า “ใช่ ข้ารักเขา แม้ว่าเขาจะเป็นคนสุดท้ายที่ในโลกนี้ที่ข้าควรรักข้าก็ยังรักเขา”“หมายความว่านอกจากเขา ชีวิตของใครอื่นท่านก็ไม่สนใจแล้วเช่นนั้นหรือ”ฉินหรูเหลียงยิ้มอย่างขมขื่น “ที่เหมือนกันคือเราได้รับบาดเจ็บเพื่อปกป้องท่าน520
จากอันตราย ท่านคอยดูแลเขาได้โดยไม่ยอมห่างไปไหน แต่กับข้า ท่านไม่แม้แต่จะชายตามอง”สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ใช่ว่าเหมือนกับตอนที่เฉินเสียนเพิ่งแต่งงานเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพ ที่ฉินหรูเหลียง
