คอยปกป้องดูแลหลิ่วเหมยอู่อย่างไม่ตกหล่น ทว่าไม่สนใจว่าเฉินเสียนจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรหรอกหรือความแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ ก่อนหน้านั้นเป็นฉินหรูเหลียงที่ทำเพื่อผู้หญิงที่เขารัก แต่ตอนนี้เป็นเฉินเสียนที่ทำเพื่อผู้ชายที่เธอรักเฉินเสียนกล่าวว่า “นอกจากเขา ข้าไม่สนใจใครทั้งนั้น รวมทั้งท่านด้วย”“แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใคร”“ข้ารู้แค่ว่าเขาคือซูเจ๋อ”ฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปาก ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่มั่นคงว่า“เขาเป็นราชครูผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ท่านตั้งแต่เล็กจนโต ท่านก็รู้ว่าเป็นครูหนึ่งวันเปรียบดั่งเป็นพ่อชั่วชีวิต เฉินเสียน ท่านรักเขาไม่ได้”เฉินเสียนที่ไร้เรี่ยวแรงรู้สึกสับสนเล็กน้อยในขณะเดียวกันนั้นยาหม้อที่ต้มอยู่บนเตาก็เดือดขึ้นมาพอดี ไอร้อนกระทบกับฝาเครื่องลายครามจนเกิดเสียงกริ๊กกริ๊กเฉินเสียนดึงสติกลับมาในทันใดและลุกขึ้นเดินไปที่เตายา เธอเอื้อมมือไปหยิบฝาเครื่องลายครามโดยที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวฉินหรูเหลียงเห็นดังนั้นจึงเอ่ยอย่างตกใจว่า “เฉินเสียน มันร้อน!”521
เขาเอ่ยช้าเกินไปเพียงนิดเดียว มือที่เปลือยเปล่าของเฉินเสียนปวดแสบปวดร้อนเพราะสัมผัสเข้ากับฝาเครื่องเคลือบ เธอคลายนิ้วออกและฝาหม้อก็ตกลงบนพื้นจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยฉินหรูเหลียงดึงนิ้วเธอมาดู เมื่อเห็นว่านิ้วถูกลวงจนพองเขาจึงเอ่ยอย่างห่วงใยว่า “ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ต้องแช่ลงไปในนํ้าเย็นๆ”เฉินเสียน
