ัวเธอเองได้ตะโกนเรียกชื่อของซูเจ๋ออย่างสุดเสียง แต่เหมือนเสียงถล่มที่ดังกึกก้องกลบเสียงเรียกของเธอจนไม่ได้ยินอะไรเลยประสาทการรับรู้ทั้งหมดของเธอขาวโพลนไปหมด หลงเหลือเพียงเงาสุดท้ายของชายชุดสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นในดวงตาเมื่อครู่ที่ผ่าน เขาโบยบินอยู่ท่ามกลางบรรดาหินที่ถล่มลงมานั่นเธอรู้สึกเพียงว่า นั่นคือสิ่งที่มีความหมายที่สุดของเธอแล้วจริงๆหินที่อยู่เหนือศีรษะกลิ้งตกลงมาบนพื้น กระแทกโดนร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเลือดนั่น ไม่นานก้อนหินเหล่านั้นก็กลิ้งลงมาเต็มพื้นที่โล่งแห่งนี้ซูเจ๋อยังไม่ได้ล้มลง เขากำลังโบยบินหลบหลีกก้อนหินพวกนั้นไปมาจากนั้นก็มีหินก้อนหนึ่งหล่นกระแทกโดนไหล่ขวาของเขา จนเขาทรุดตัวลง“ซูเจ๋อ……”ไม่ได้ เธอจะไม่ยอมยืนดูเขาเฉยๆ แบบนี้จนถึงวินาทีสุดท้าย เพื่อจะช่วยชีวิตเธอแล้ว ความเป็นความตายของซูเจ๋อจึงถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆเฉินเสียนไม่สามารถควบคุมฝีเท้าของตัวเองได้แต่เสียงที่หนักแน่นของซูเจ๋อที่ก็ดังขึ้น เขาพูดขึ้นครั้งแรกในสถานการณ์ที่หนักหน่วงเช่นนี้ : “เฉินเสียน อย่าเข้ามา อย่าให้ข้าเสียแรงโดยเปล่าประโยชน์”487
เฉินเสียนเบิกตากว้าง ราวกับว่าเท้าทั้งสองของเธอถูกตรึงไว้ในทันที สีหน้าที่หมองหม่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ นํ้าตาหลั่งไหลออกมาอย่าไร้สติ เธอถามขึ้นว่า : “งั้นข้าควรจะทำอย่างไรดี?”เธอตะโกนออกไปว่า : “ถ้าท่านเป็นอะไรขึ้นมา งั้นข้าจะทำยังไง!”เงาของซูเจ๋อหยุดชะงักไป เขาพูด
