นว่า : “ก็ได้ ก็ได้ ข้าจะไม่ร้อง ซูเจ๋อท่านมานี่เร็ว”แต่ทว่า เป็นเพราะก้อนหินที่ไหล่ทางกลิ้งตกลงมาอย่างต่อเนื่อง เกิดเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นในหูไม่หยุด และภาพตรงหน้าก็เป็นเพียงความสงบที่เกิดขึ้นชั่วคราวเท่านั้นด้านข้างยังมีหินสีดำขนาดใหญ่ และเพราะผลกระทบจากแรงสั่นสะเทือนของเมื่อครู่นี้ ราวกับผลไม้ที่สุกงอมและหนักจนกิ่งมันโน้มลงตํ่า เพียงแค่เขย่าเบาๆ ก็สั่นคลอนถึงมันโดยตรงและหินก้อนใหญ่ก้อนนั้น ก็อยู่ตรงเหนือศีรษะของเฉินเสียนพอดีเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาสั่นสะท้านเหมือนสายฝนไม่มีผิด ตามมาด้วยเสียงก้อนหินแตกร้าวดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวการทำงานของร่างกายซูเจ๋อมาจนถึงขีดสุดแล้ว ประสาทสัมผัสของหูที่ไม่ธรรมดาเขา แม้แต่สายลมที่บางเบาพัดเป่าใบหญ้าเขาก็ยังสามารถได้ยินแต่พอเขาเงยหน้ามองขึ้นไปมอง ใบหน้าของเขาก็ขาวซีดในทันที489
ก้อนหินขนาดใหญ่ได้หลุดจากไหล่เขาแล้ว ทันใดนั้นก็ได้กลิ้งลงมาอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ มุมที่แหลมคมของหินก้อนนั้นกระแทกโดนไหล่เขา เกิดเป็นเศษหินที่ไม่อาจนับถ้วนได้ราวกับกลุ่มก้อนเมฆสีดำที่ก่อตัวขึ้นอยู่เหนือศีรษะเงาดำสนิทที่เคลื่อนตัวด้วยความรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว เงานั่นก็เคลื่อนตัวมาอยู่ด้านหลังของเฉินเสียนแล้ววินาทีที่หินก้อนใหญ่นั้นกลิ้งทับลงมา ใช้ตัวเองสร้างมุมที่ปลอดภัยเพื่อเป็นเกราะกำบังให้เธอเศษหินก้อนเล็กถล่มลงมาอีกระลอกหนึ่ง กองทับถมขึ้นมาราวกับหลุมฝังศพก็ไม่ปาน“ซู ซ
