ันไหว……ข้ารับมันไหว……ท่านขยับออกมาข้างนอกได้หรือเปล่า?”ซูเจ๋อพูดขึ้นนํ้าเสียงเบาบาง : “จะขยับได้อย่างไร หากข้าขยับแม้แต่นิดเดียวมันก็จะถล่มลงมาทับเราตายทั้งคู่”“ยังมีข้าไง ข้ารับมันไหวอย่างแน่นอน……” เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงอ้อนวอน : “ซูเจ๋อ อย่าดูถูกข้าเชียว ข้าแรงเยอะมากนะ……”ซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงอ่อนล้า : “แต่ข้าเริ่มจะหมดแรงแล้ว ข้าเสี่ยงไม่ไหวอาเสียน ไม่ต้องสนใจข้า ท่านรีบหาวิธีออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ”ใช่ ถูกต้อง เธอควรจะรีบหาทางออกไปจากที่นี่โดยเร็ว ต้องออกไปจากที่นี่เท่านั้นถึงจะหาวิธีมาช่วยเขาได้491
เฉินเสียนร้องคำรามด้วยความขมขื่น ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังสิ้นหวัง เธอพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงแหบแห้งว่า : “ซูเจ๋อ ท่านรอข้านะ……ท่านจะต้องอดทนรอข้า ข้าจะหาวิธีเดี๋ยวนี้เลย เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกันทั้งคู่……”หินที่ทับถมลงมา ติดกันค่อนข้างแน่น แม้แต่หินก้อนเดียวเฉินเสียนก็ไม่สามารถขยับออกได้ เธอออกแรงจนนิ้วมือเต็มไปด้วยแผลถลอก เศษฝุ่นผงทรายเข้าไปในบาดแผล แต่เทียบไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียวของความเจ็บปวดในหัวใจเธอก้าวเข้าสู่การต่อสู้ดิ้นรนที่สิ้นหวัง นั่งลงบนพื้น ใช้ขาถีบหินที่กองอยู่ตรงหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี
492
