ิ่วเฉียนเฮ้อจากนั้นเฉินเสียนและซูเจ๋อก็เดินไปตามทางเดินทีละคนทางไม้และเชือกลั่นดังเอี๊ยดเมื่อเท้าเหยียบมัน และทางไม้ก็สั่นเล็กน้อย ใต้เท้าที่ลอยสูงขึ้น ช่างน่ากลัวจริงๆเธอกลัวมากและกล่าวว่า “ทางนี้แข็งแกร่งพอจริงหรือ?”ในการสั่นสะเทือน เธอรู้สึกว่าไม่รอบคอบนิดเดียวก็อาจจะตกลงไปได้ ถ้าตกก็กลัวว่ากระดูกจะแตกเป็นเสี่ยงๆใต้แขนเสื้อกว้างและเสื้อคลุมของเขาที่เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปอย่างเงียบ ๆ และจับมือของเฉินเสียนทั้งสองยืนอยู่ข้างหน้าและอีกคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง ไม่มีใครมองเห็นพวกเขาเพียงแต่ว่าเฉินเสียนยังคงใจสั่นเพราะการกระทำอย่างหุนหันพลันแล่นของเขาเธอค่อยๆ กระตุกมือของเธอ นิ้วของซูเจ๋อหมุน แต่จับนิ้วของเธอไว้และไม่สามารถปล่อยให้เธอดึงมันออกไปได้ง่ายๆ388
แม่ทัพเย่เหลียงกล่าวว่า “อย่าพูดว่ามีไม่กี่คนบนนี้ แม้แต่ร้อยคนก็สามารถยืนอยู่บนนั้นได้”จนกระทั่งเธอกำลังจะเดินจบทางไม้ที่ทำให้จิตใจคนไม่สงบนี้ ซูเจ๋อปล่อยมือของเธออย่างเงียบ ๆอีกด้านหนึ่ง มีคนจากวังมาต้อนรับเขา นำทุกคนเข้าไปในวังมีคุกใต้ดินอยู่ใต้พระราชวัง แม่ทัพพาหลิ่วเฉียนเฮ้อไปที่คุกใต้ดินก่อน นางกำนัลในวังพาเฉินเสียนและซูเจ๋อไปที่ที่พักก่อนเพื่อพักผ่อนอากาศที่นี่เย็นสบายจริงๆ เมื่อมองขึ้นไปจะมองเห็นยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะอยู่ไม่ไกลในตอนเย็นมีหมอกบาง ๆ ล้อมรอบสภาพแวดล้อมเหมือนสวรรค์นอกโลกดอกไม้ หญ้า ก้อนอิฐ และต้นไม
