ห้ง และมองซูหว่านตรงหน้าอย่างเฉยชา ในช่วงเวลาอันแสนสั้นนั้นพลันไม่อยากจะพูดอีกแม้แต่ประโยคเดียว
ซูหว่านทุ่มสุดตัว นางมองนัยน์ตาแสนเย็นชาและเยาะเย้ยของฉู่ฉีเหยียน และยังคงหัวเราะอย่างขมขื่น
“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดยังไงกับข้า ถึงยังไงเรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าก็ไม่สนใจอะไรแล้วเช่นกัน” ซูหว่านเอ่ย พลางหมุนตัวกลับไปข้างโต๊ะแล้วรินชาอีกถ้วยหนึ่ง นางเงยหน้ามองฉู่ฉีเหยียนด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า “ข้าจะบอกความจริงกับเจ้าแล้วกัน อันที่จริงข้าเตรียมของในร้านนี้ไว้ให้ฉู่สวินหยาง ถึงนางจะระมัดระวังขนาดไหนแล้วยังไง? ข้าไม่เชื่อว่านางจะโชคดีขนาดสามารถหนีรอดจากกับดักที่ข้าตั้งใจเตรียมเอาไว้และล้อมไว้อย่างหนาแน่นไปได้ทุกครั้ง แทงข้างหลังข้าจนสาหัสก่อน แล้วก็แอบบังคับให้ข้าแต่งงานกับโม่เป่ย ในเมื่อนางไม่ให้ข้าใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ถึงแม้ต้องตาย ข้าก็ต้องให้นางชดใช้มากกว่าให้ได้ และถึงยังไงทิ้งศพลงแม่น้ำก็ไม่มีทางหาเจออยู่แล้ว จะมีใครรู้ว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าว่าไง?”
ซูหว่านเอ่ยพลางรินชาอีกถ้วย แล้วเดินยกมาถึงตรงหน้าฉู่ฉีเหยียน
“ดื่มอีกถ้วยหรือไม่? ยังไงก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ที่นี่ก็ถือว่าไม่เลวนัก” เพราะว่ายาออกฤทธิ์ แก้มของนางค่อยๆ แดงซ่าน นางยิ้มแล้วยื่นถ้วยชานั้นให้ตรงหน้าฉู่ฉีเหยียนว่า “เจ้าว่าหากอีกสักครู่มีคนเปิดประตูเข้ามาพบว่าซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องหนานเหอที่สง่างามเช่นเจ้ากับพระชายาองค์ชายห้าแ
