ย็นชาอยู่เบาบาง
แม่นมเหลียงถือถ้วยยารออยู่ข้างๆ แม้จะเตือนนานแล้วแต่นางก็ยังไม่ยอมดื่ม แม่นมเหลียงก็ไม่กล้าฝืนใจ จึงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ฮองเฮาเพคะ ถึงยังไงฮองเฮาก็ไม่ควรทำร้ายตนเองเช่นนี้ หมอหลวงกำชับมาแล้ว ยานี้ฮองเฮาต้องทรงดื่มตอนร้อนๆ นะเพคะ”
ราวกับหลัวฮองเฮาไม่ได้ยินคำพูดของนาง จึงยังคงนิ่งเงียบอยู่อีกชั่วครู่แล้วอยู่ดีๆ ก็ตรัสว่า “เจ้าว่า…ใครเป็นคนทำเรื่องนี้กันแน่?”
แม่นมเหลียงหวาดวิตก เรื่องแบบนี้นางไม่กล้าแสดงความเห็นเหลวไหล จึงอ้ำๆ อึ้งๆ เอ่ยว่า “หม่อมฉันก็ไม่ทราบเพคะ”
หลัวฮองเฮาเหมือนไม่ได้อยากฟังคำตอบของนางตั้งแต่แรก และแค่หัวเราะอย่างเย็นชาตรัสว่า “ข้ายกย่องหลัวอี้ ก็มีคนไม่พอใจ พยายามขวางข้าทุกวิถีทาง!”
“ฮองเฮา!” แม่นมเหลียงตกใจขึ้นมาทันที ยาในมือนางกระฉอกออกมา นางรีบวางลงแล้วกวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะรู้ดีว่าในตำหนักนี้ไม่มีคนนอก แต่ก็ยังเหงื่อตกไปทั้งตัว แล้วเข้าไปข้างเตียงของหลัวฮองเฮาอย่างร้อนรน และเอ่ยอย่างกระวนกระวายว่า “เวลานี้ฮองเฮายังไม่ค่อยมีแรง อย่าทรงคิดฟุ้งซ่านอีกเลยเพคะ”
“ข้าพูดผิดไปงั้นรึ?” แต่หลัวฮองเฮากลับไม่สนใจ นางดันตัวลุกขึ้นนั่ง สีหน้าเย้ยหยัน “นอกจากเขาแล้ว ยังมีใครที่เห็นหลัวอี้เจริญก้าวหน้าเป็นไม่ได้ขนาดนี้อีก? ตำแหน่งของตระกูลหลัวยังต้องอาศัยข้าปกป้องเอาไว้ เจ้าพวกคนเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่องนี่คิดร้ายกับข้า หากต่อไปปล่อยให้ปีกกล้าขาแข็งจริ
