์ต่อท่านหญิงจริงๆ ล่ะก็…”
“นั่นก็เพราะเขาโง่!” ฉู่สวินหยางเวลานี้ก็เริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว ตัดบทชิงหลัวด้วยความเยือกเย็น “ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เอาแต่คิดกอบโกยผลประโยชน์ให้ตนเอง แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยนึกถึงสถานการณ์ของวังบูรพาและท่านพ่อ หลักการรังคว่ำไซร้ ไข่ย่อมแตก[1]แม้แต่เด็กที่เพิ่งอ่านหนังสือได้ไม่กี่วันยังเข้าใจ แล้วเขาเล่า…”
ตอนที่นางพูดก็ยิ่งโมโหขึ้นมาอีกจึงไม่อยากยกขึ้นมาพูดอีกแล้ว
รังที่พลิกคว่ำอย่างไรไข่ก็ต้องแตก!
หลักการง่ายๆ เช่นนี้มีเพียงคนโง่อย่างฉู่ฉีฮุยเท่านั้นที่ไม่เข้าใจ ผู้คนทั้งวังบูรพาเดิมทีก็หนึ่งร่วง ทุกคนล่ม หนึ่งโรจน์ทุกคนรุ่งผูกติดกันอยู่เช่นนี้
ชาติที่แล้วเขาก่อไฟเผาร่างตัวเอง คิดว่าการขายพ่อและพี่น้องจะสามารถขจัดความแคลงใจของฮ่องเต้ได้ กลับไม่รู้ว่า ฮ่องเต้นั้นมีเล่ห์เหลี่ยมมาก เดิมทีก็ไม่คิดจะปล่อยให้เขารอดจากการสังหารทั้งสกุลของวังบูรพาไปได้
พวกเขารู้ว่าฉู่สวินหยางมีความผูกพันลึกซึ้งกับพ่อและพี่ชายเป็นอย่างมาก จึงให้ฉู่ฉีฮุยดูแลเรื่องการประหาร แท้ที่จริงก็คาดเดาอยู่แล้วว่านางจะต้องพานักโทษประหารหลบหนี แถมยังยืมมือนางกำจัดเขาอีก
หากไม่ใช่ว่าฮ่องเต้มีส่วนรู้เห็น ก็เป็นเพราะนางอาศัยกำลังของตัวเองอย่างนั้นหรือ? นางสามารถบุกจากนอกเมืองฝ่าไปยังลานประหารอย่างราบรื่นโดยไม่ติดขัดอะไรแม้แต่น้อย? เรื่องนั้น เห็นได้ชัดว่าเนื่องจากฉู่ฉีฮุยทรยศพ่อของตนเองจึงถูกน้องสาวสังห
