ารล้างแค้น เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้คนก็จะต้องคิดว่ารัชทายาทสมควรจะได้รับกรรม ส่วนฮ่องเต้ก็เป็นผู้ที่ใจกว้างมีเมตตา เขาก็ไม่ได้สูญเสียศรัทธาจากผู้คน ความตายของฉู่ฉีฮุยแทบจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา
แผนที่ตัดหญ้าถอนโคนด้วยการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเช่นนี้ ฉู่ฉีฮุยย่อมไม่เข้าใจ ทว่าฉู่สวินหยางกลับรู้แจ้งอยู่นานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นนางไม่สามารถจะอภัยให้กับการทรยศของฉู่ฉีฮุยได้จริงๆ สุดท้ายจึงพายเรือตามน้ำตอบสนองความต้องการของฮ่องเต้ กำจัดภัยร้ายที่เหลืออยู่แทนเขา
ชาติที่แล้วสร้างเรื่องเช่นนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว คิดไม่ถึงว่าฉู่ฉีฮุยในชาตินี้ก็ยังคงโง่งมอยู่แบบนี้อีก
ชิงหลัวเพียงรำคาญการกระทำของแม่ลูกแซ่เหลยครั้งแล้วครั้งเล่า เวลานี้จึงแอบกังวลแทนฉู่สวินหยางไม่ได้ “บ่าวเพียงกลัวว่าท่านจะลำบากเพราะพวกเขา!”
“เขาสงบเสงี่ยมอยู่เช่นนี้ก็แล้วไป มิเช่นนั้นหากยังทำผิดมาถึงข้า…” ฉู่สวินหยางประกายตาวาบ ฉีกยิ้มเย็นที่มุมปาก “หากเขาคิดจะรบรากับพี่น้องตัวเอง ข้าก็จะไม่เมตตาเขาอีกต่อไป!”
นางไม่ได้เริ่มเข้าไปแตะต้องฉู่ฉีฮุย นั่นก็เพราะว่าเห็นแก่หน้าของฉู่อี้อัน หากจะให้มองจริงๆ…
ฉู่ฉีฮุยนับว่าเป็นสิ่งใดเล่า?
เป็นแค่คนแปลกหน้าในนามของพี่ชายก็เท่านั้น
ฉู่อี้อันและฉู่ฉีเฟิงเข้าไปข้องเกี่ยวกับเขาจึงสูญเสียชื่อเสียงเล็กน้อย นางและผู้นั้นก็ไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกันเสียหน่อย หากครั้งหน้าได้ลงมือฆ่าแล้วจะอย่างไรเล่า?
