ช่นนี้ เป็นเพราะไว้ใจหรือ?
แต่ความไว้ใจแบบไร้หลักฐานเช่นนี้ ขนาดเขายังไม่กล้าหลอกตัวเองให้เชื่อ
จู่ๆ ในใจเหยียนหลิงจวินก็หมดอาลัยตายอยากไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาอย่างอารมณ์ดีและเอ่ยเสียงราบเรียบ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน!”
เมื่อพูดเช่นนี้ก็ไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก ทำได้เพียงแต่นั่งลงหมากเงียบๆ ไป
ฉู่ฉีเหยียนหัวเราะในใจ เมื่อรู้ว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์จึงไม่ตามถามเรื่องนี้อีก…
ถึงฉู่สวินหยางจะรู้แผนการทั้งหมดของเขาแล้วจะทำไม? จุดอ่อนเขาไม่ได้จับจุดได้ง่ายขนาดนั้น!
ทางด้านฉู่สวินหยางถือโอกาสหลบเถ้าแก่กับสมุนออกไปทางประตูหลังเรือนมีสุขตอนที่พวกเขากำลังนอนพักอยู่ เพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกสังเกต นางจึงทิ้งชิงหลัวและชิงเถิงเฝ้าเหยียนหลิงจวินและฉู่ฉีเหยียนอยู่ชั้นบน แต่ตอนออกมาอิ้งจื่อกลับตามนางออกมาอย่างไร้ซุ่มไร้เสียง
เนื่องด้วยหลายวันนี้นางกับเหยียนหลิงจวินต่างฝ่ายต่างไม่อ่อนข้อต่อกัน เมื่ออิ้งจื่อตามออกมาจึงแอบกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นฉู่สวินหยางหันมามองนางจึงหลุบตาลงต่ำอย่างรวดเร็ว “ท่านหญิง!”
ฉู่สวินหยางมองนางแวบหนึ่ง แต่นางกลับไม่ถามอะไรสักประโยคเหมือนที่คาด เอ่ยเพียง “ตามข้ามา!”
อิ้งจื่อถอนหายใจโล่ง แต่เมื่อเห็นท่าทีของนางผันแปรเปลี่ยนไวเช่นนี้ก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงไม่กล้าวางใจแม้แต่น้อย และควบม้าตามนางไปทางประตูเมือง
ยามนี้กองทัพขนศพยังทะเลาะกับทหารรักษาการณ์คาอยู่หน้าประตูเมืองไม่หยุด
“ผู
