ภัยด้วย เชิญด้านใน เชิญด้านใน!”
ยามเช้าตรู่เช่นนี้ ห้องโถงยังจุดตะเกียงอยู่แสงไฟจึงค่อนข้างมืด ดูๆ แล้วไม่ค่อยน่ามองสักเท่าไหร่
“สองท่านดูเอาเถิดว่าจะสั่งอะไร” เถ้าแก่ถามอย่างกระตือรือร้น และแอบให้สายตามองระหว่างทั้งสองคนไปมาเพื่อสังเกตรูปลักษณ์ให้ชัดอีกครั้ง
“ข้ากับซื่อจื่อมีเรื่องต้องคุย ขอตัวไปห้องพักชั้นสองก่อน เถ้าแก่ท่านไปทำงานต่อเถิด หากข้าต้องการอะไรจะให้สาวใช้ลงมาสั่ง” ฉู่สวินหยางเอ่ยพลางเคาะแส้ม้าทองที่ถืออยู่ในมือไปพลาง
ฉู่ฉีเหยียนก็ไม่ได้ค้านอะไร สายตาเหลือบมองไปในฝ่ามือนาง
ใต้แสงตะเกียง แส้ม้าสีทองสง่าอยู่ในมือขาวอมแดงสะท้อนกับแสง ยิ่งเผยให้เห็นผิวงามราวหยกของนาง สิบนิ้วเรียวเล็ก งดงามเป็นที่สุด
ฉู่ฉีเหยียนจึงใจลอยไปชั่วครู่อย่างไม่ทันตั้งตัว
เถ้าแก่ผู้นั้นก็มีสติ รู้ความเป็นที่สุด ในเมื่อฉู่สวินหยางบอกไม่ต้องเอาใจ เขาก็ไม่อยู่ให้รกตา หันกลับเข้าไปในห้องด้านหลังทันที
“ซื่อจื่อเชิญเถิด!” ฉู่สวินหยางยิ้มเล็กน้อย ใช้แส้ม้าชี้ไปยังบันไดด้านหน้า
ห้องยืนเวรของเถ้าแก่และบ่าวก็อยู่ข้างๆ แม้ฉู่ฉีเหยียนจะเดาออกอยู่แล้วว่าที่ฉู่สวินหยางนัดเขามาวันนี้ต้องมีอะไรแอบแฝง แต่หลายๆ สิ่งก็ไม่อาจพูดต่อหน้าคนนอกได้
เขามองนางแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมสาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสองแต่โดยดี
ฉู่สวินหยางยิ้มและตามไป
ในยามนี้ห้องชั้นสองทั้งหมดก็ปิดแน่นทุกห้อง
ฉู่สวินหยางเดินตรงไปยังห้องในสุด
ฉู่ฉีเหยียนปราย
