สายตาเล็กน้อย หวนนึกถึงความทรงจำเมื่อครู่ที่อยู่ด้านล่าง จึงรู้ว่าห้องที่นางกำลังจะไป คือห้องที่เขาเห็นหน้าต่างเปิดอยู่ห้องนั้น
เมื่อคิดได้เช่นนี้ฉู่ฉีเหยียนจึงเร่งฝีเท้ากว่าเดิม รีบไปหยุดฉู่สวินหยางก่อนที่นางจะยกมือเปิดประตู และเข้าไปยกมือกันนางไว้
“วันนี้พี่หญิงของข้าจัดงานมงคลสมรส ในจวนข้ายังมีงานให้ทำอีกมาก ท่านหญิงมีเรื่องอันใดรีบพูดมาตรงๆ เถิด” ฉู่ฉีเหยียนเอ่ย “อีกครู่ข้าต้องรีบกลับไปแล้ว!”
“จวนอ๋องหนานเหอจัดงานมงคลก็ต้องมีท่านอ๋องและท่านชายาจัดการอยู่แล้ว ขาดท่านไปสักคนจะเป็นอะไร เหตุใดซื่อจื่อต้องรีบร้อนเพียงนี้ด้วย?” ฉู่สวินหยางเอ่ย ก่อนจะเก็บมือกลับไปจัดการเสื้อผ้าของตน
สายตาของฉู่ฉีเหยียนหยุดอยู่ที่กระเป๋าเสื้อของนาง แต่ก็ไม่ได้มีกำลังมารับมือกับนาง “วันนี้ข้ามีธุระจริงๆ หากเจ้าอยากดื่มชา คุยสารทุกข์กับข้า ไว้เราค่อยนัดจะเป็นไร วันนี้ข้าขอตัวก่อนแล้วกัน”
เมื่อพูดจบก็หันตัวเดินออกไป!
ฉู่สวินหยางก็ไม่ได้รั้งเขาไว้ มองเขาที่เดินไปได้สองสามก้าวแล้วจึงหัวร่อเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ท่านหญิงอันเล่อจัดงานแต่งจนชำนาญไปนานแล้ว นางเองยังรับมือไหวเลย เหตุใจท่านถึงต้องเป็นห่วงเช่นนี้? วันนี้ เรื่องที่ซื่อจื่อเป็นห่วง เห็นทีจะเป็นเรื่องของผู้อื่นมากกว่า!”
ฉู่ฉีเหยียนชะลอฝีเท้าเล็กน้อย
ฉู่สวินหยางไม่อาจเห็นสีหน้าและอารมณ์ของเขาได้จากด้านหลัง นางเองก็เหมือนกับไม่ได้อยากจะสนใจแต่อย่างใด ไม่
