รู้ว่าควรทำอย่างไร” แม่นมเหลียงเอ่ยอย่างรู้เรื่อง สายตากวาดมองไปยังดอกไม้ที่ดูเหมือนไม่เป็นรูปเป็นร่างริมหน้าต่าง
หลัวฮองเฮาก็มองตาม ก่อนจะโบกมือขึ้นอย่างหงุดหงิด “หยิบออกไปเถอะ”
“เพคะ” แม่นมเหลียงไปหยิบกิ่งดอกไม้ดอกนั้นออกไป
หลัวฮองเฮานั่งอยู่ในตำหนักเพียงผู้เดียว แต่สีหน้ากลับมืดครึ้มจนถึงยามนี้ ไม่ปลอดโปร่งเสียนมนาน
ฉู่สวินหยางโดนทั่วป๋าไหวอันปฏิเสธการอภิเษกต่อหน้า ไม่มีหน้าไปทำอะไรแล้ว ขนาดหน้าของฉู่อี้อันยังพลอยไม่เหลือไปด้วย ยามนี้ ไม่ออกมาปลอบโยนก็ช่าง แต่คงจะไม่เก็บรางวัลที่ให้มาก่อนหน้านี้หรอกใช่หรือไม่?
ยิ่งไปกว่านั้น…
ยามนั้นที่ฮองเฮาให้ของพวกนี้มาก็ไม่ได้บอกว่าให้สินเดิม แต่บอกว่าให้ปิ่นแก่ฉู่สวินหยาง
งานอภิเษกคุยไม่สำเร็จ ทว่าอีกสามเดือน พิธีปักปิ่น[2]ของนางกลับยังคงจัดตามเดิม
หลัวฮองเฮาเองก็มีนึกเสียดายอยู่บ้าง ถ้าให้คนอื่นก็คงไม่เป็นไร แต่นี่เป็นธิดาของคนแซ่ฟางที่นางไม่ค่อยชอบหน้าเสียนี่
เมื่อครู่แม้นางจะไม่ได้เอ่ยอะไรกับหลัวอวี่ก่วน ทว่าในใจกลับไม่ยินดีมากกว่าคนอื่นเสียด้วยซ้ำ
ในยามที่หลัวฮองเฮานั่งรู้สึกเสียดายอยู่ในตำหนักของตนนั้น หลานชายที่ฮองเต้ตั้งความหวังมากที่สุดอย่างคังจวิ้นอ๋องฉู่ฉีเฟิงก็ได้คุกเข่าอยู่หน้าห้องหนังสือหนึ่งชั่วยามเต็มๆ แล้ว
แม้อาทิตย์บนนภาจะน่าชม แต่ก็ยังเป็นอากาศที่หนาวจับใจอยู่ ลมเหนือพัดโชยมา ราวกับมีดที่พัดมากรีดบนหน้า
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิ
