วที่มีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยสีสัน
เมื่อก่อนเขารู้สึกเพียงว่าดรุณีน้อยผู้นี้โอหัง แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ความโอหังของสตรีก็แบ่งออกเป็นหลายแบบอย่างเช่นพวกบ้าอำนาจเอาแต่ใจอย่างฉู่หลิงอวิ้น พวกใจเหี้ยมไร้อารยะอย่างซูหว่าน พวกหยาบคายไร้สมองอย่างฉู่เยว่เหยียน หรือพวก…
โอหังและดุดันอย่างฉู่สวินหยางที่อยู่เบื้องหน้า!
ถึงจะโอหังไร้มารยาทอย่างไร ความรู้สึกที่ดรุณีน้อยทิ้งไว้กับผู้คนมีเพียงความตรงไปตรงมาและฉลาดเฉลียว แม้ว่าตอนนี้นางจะยืนอยู่ตรงหน้าเขา เอ่ยวาจาประณามกันด้วยจุดยืนของศัตรู ทว่าสิ่งที่เขารู้สึกหาใช่ความเคียดแค้นที่มีต่ออริ แต่เป็นความนับถือที่มีต่อฝ่ายตรงข้าม
“ก็ดี!” ฉู่ฉีเหยียนใจลอยไปเพียงชั่วขณะ รวดเร็วเสียจนไม่มีใครได้เห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปในก้นบึ้งของดวงตาเขา จากนั้นก็สูดลมหายใจลึก มือไขว้หลังแล้วยืดอกตรง เอ่ยว่า “ตามที่เจ้าต้องการ เรื่องนี้เป็นเพียงกิจภายในของข้าจวนอ๋องหนานเหอ ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ!”
ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ ความผิดนี้ ข้ายอมรับไว้ แต่อย่าได้คิดจะใช้เรื่องนี้มาเป็นเครื่องมือบีบคั้น เพราะว่าหากยังยื้อยุดกันต่อไป สุดท้ายผู้ใดจะแพ้ชนะก็สุดรู้!
“เช่นนั้นก็ประเสริฐยิ่งแล้ว!” ฉู่สวินหยางพยักหน้า นิ่งไปสักพักถึงเอ่ยต่อว่า “ซื่อจื่อยังมีภารกิจต้องสะสาง ข้าไม่ขอรบกวน ในเมื่อพวกเราสองฝ่ายต่างมีสิ่งให้คำนึงถึง เช่นนั้นเรื่องของน้องห้า ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องขุดคุ้ยแล้
