“ท่านหญิง!” อิ้งจื่อพยักหน้าให้นางเล็กน้อย ไม่พิรี้พิไรก็เอ่ยต่อฉู่สวินหยางอย่างตรงไปตรงมา “เจ้านายข้าห่วงว่าวันนี้จะเกิดเรื่องจึงสั่งให้พวกบ่าวแฝงตัวเข้ามาเป็นกำลังหนุนตั้งแต่สองวันก่อนเผื่อเอาไว้ยามจำเป็นเจ้าค่ะ”
ฝีมือเหยียนหลิงจวิน?
เขาก็ยังอุตส่าห์คิดได้ คงจะเดาได้แต่แรกแล้วว่าจวนอ๋องหนานเหอคงวุ่นวายกับการตระเตรียมงานมงคลจนไม่มีใครว่างมาสนใจ ความจริงก็เป็นเช่นนั้น การปลอมตัวเป็นสาวใช้หรือไม่ก็เด็กรับใช้สักสองคนในวันนี้มันทั้งง่ายดายและยากที่จะถูกเปิดโปง
ฉู่สวินหยางเผยยิ้ม ยักคิ้วเล็กน้อย แล้วส่งสายตาตั้งคำถามให้นาง
อิ้งจื่อเข้าใจ เคลื่อนตัวพานางไปที่ด้านหลังภูเขาจำลอง
เหลยซวีกับฉู่เยว่เหยียนสองคนล้วนถูกนางตีคว่ำอยู่กับพื้น สลบไสลไม่ได้สติ
“สองคนนี้ทำตัวลับๆ ล่อๆ คงไม่ได้คิดทำเรื่องดีๆ แน่!” อิ้งจื่อบอก
ฉู่สวินหยางกวาดสายตามองร่างของคนทั้งคู่ ในใจก็พอจะเข้าใจเรื่องราวบ้างแล้ว…
จู่ๆ ฉู่เยว่เหยียนก็พาบุรุษแปลกหน้าเข้ามา จุดประสงค์ไม่ต้องบอกก็เดาได้
อิ้งจื่อเห็นนางเงียบไป ลังเลชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยว่า “หากว่าท่านหญิงไม่สะดวก เรื่องนี้ บ่าวสามารถจัดการให้ได้!”
นี่เพราะกังวลว่าฉู่เยว่เหยียนกับนางเป็นพี่น้องกัน?
“ไม่จำเป็น ข้าจัดการเองได้!” ฉู่สวินหยางยกมือตัดบทนาง คิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม “วันนี้เจ้านายเจ้ามาไหม?”
“มาเจ้าค่ะ!” อิ้งจื่อตอบ
