องเขามีความเคร่งขรึมติดมาตั้งแต่เกิด น้ำเสียงนุ่มทุ้ม กระเซ้านางไปประโยคหนึ่ง
แม้ฉู่สวินหยางจะไม่อยากทำให้ฉู่อี้อันต้องมากังวลเรื่องของฉู่ฉีฮุย ทว่าแต่ไรนางก็มีนิสัยตรงไปตรงมา ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็จะไม่เสียใจอีก นางสูดหายใจลึก เอ่ยว่า “เป็นเรื่องของพี่ใหญ่ ท่านพ่อก็รู้อยู่ว่าข้ากับพวกชายารองไม่ถูกกันมาแต่ไร แม้จะเรียกว่าครอบครัว แต่ก็ยากจะหลีกเลี่ยงการปะทะ เมื่อถึงเวลานั้น…”
เพราะในใจมีความรู้สึกผิด ฉู่สวินหยางจึงพูดค้างเอาไว้ แล้วสูดหายใจลึกอีกครั้ง เอ่ยต่อ “ข้ากลัวทำให้ท่านพ่อลำบากใจ”
ฉู่อี้อันมองนางนิ่ง ไม่พูดจา
ห้องหนังสือกว้างขวาง พลันสงัดเงียบจนแม้เสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน
ฉู่สวินหยางอึดอัด
นางอาจมองไม่เห็นใครๆ อยู่ในสายตา แต่มีเพียงฉู่อี้อัน…
ทุกการกระทำของนาง มักจะคำนึงถึงจุดยืนและความรู้สึกของเขาอย่างอดไม่ได้
เพราะเดิมทีการมีตัวตนของนางก็คือภาระที่อีกฝ่ายแบกรับ นางไม่กล้าเรียกร้องและไม่อาจร้องขอให้ท่านพ่อสละบุตรธิดาแท้ๆ ของตนเพื่อนางอีก
สิ่งที่นางรอคอยอยู่ภายในห้องนี้ มีเพียงความเงียบอันยาวนานของฉู่อี้อัน
ฉู่สวินหยางเม้มปากอย่างเป็นกังวล มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนาน
