ต่ละชาติจึงกำลังเสริมดวงวิญญาณให้ต้านทานการทำลายล้างตนเองที่แข็งแกร่งขึ้น…”เยี่ยนอวี๋แทบจะกลั้นหายใจมองดูสามีของนางที่รู้จักแต่การเข่นฆ่าอย่างไร้ความรู้สึกในตอนแรกค่อยๆกลายเป็นสุภาพชนรู้จักถ่อมตน สง่าและเยือกเย็นเยี่ยนอวี๋จึงรู้ว่าอันที่จริง รอยยิ้ม ความรัก ความร้ายกาจ ความออดอ้อน และทุกๆ อารมณ์ของสามีในชาตินี้ได้มาไม่ง่าย
แรกเริ่มนั้นเขาไม่มีความรู้สึก… เขาไม่สามารถควบคุมพลังทำลายล้างของตนเองได้ เขาคอยเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังเหล่านี้ด้วยตัวเขาเองมาโดยตลอด เมื่อเขาได้มาเจอนาง เขาก็เป็นเขาในฉบับที่ดีที่สุดแล้วเลือดเนื้อ ความลำบากและความทรมานเหล่านั้น… เขาแบกรับด้วยตนเองทั้งๆ ที่ตนเองพูดไว้ว่าชอบนางตั้งแต่แรกแล้ว แต่กลับไม่ได้มาหานาง เพียงเพราะเขารู้ตัวดีว่ายังไม่ถึงเวลาจากนั้น เขาก็ผ่านทุกอย่างด้วยตัวเขาเองอยู่ไกลๆ ให้ความสนใจนางเป็นครั้งคราว ราวกับว่าเป็นการเหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจแต่หลังจากที่ ‘เหลือบ’ มองแล้วก็จะ ‘จ้องมอง’ นางเงียบๆ เป็นเวลานานภาพแต่ละภาพเช่นนี้… ทำให้เยี่ยนอวี๋อดน ้าตาไหลไม่ได้ที่แท้แล้ว นางไม่ได้เติบโตอย่างโดดเดี่ยวตลอดมาตั้งแต่ตอนที่นางสร้างสวรรค์เก้าชั้นฟ้า มักจะมีคนๆ หนึ่งคอยมองนาง ดูว่านางสบายดีหรือไม่แม้เขาจะเลอะเลือน ทุกครั้งที่กลับชาติมาเกิดก็จะลืม แต่เมื่อเขาทำลายตนเอง เข้าสู่ ‘ความว่างเปล่า’ ก็จะจำได้อีกครั้ง
ที่เยี่ยนอวี๋ตั้งข้อสรุปเช่นนี้ได้เป็นเพราะเม
