ะอันใดหรือ” โฮ่วอี้ถำมเจี่ยนชิวถำมกลับไปว่ำ “เจ้ำคิดอยำกจะกลับต ำหนักสวรรค์หรือไม่”โฮ่วอี้ขมวดคิ้ว ยังไม่ทันตอบ เจี่ยนชิวก็พูดตำมมำว่ำ “เจ้ำลองคิดดูสิ ถึงอย่ำงไรภรรยำของเจ้ำฉำงเอ๋อร์ก็อยู่ในต ำหนักสวรรค์ หำกเจ้ำไม่สำมำรถฟื้นฟูกลับไปเป็นร่ำงเทพได้ก็จะไม่สำมำรถพบเจอนำงได้อีก”โฮ่วอี้ที่เงียบไปครู่หนึ่ง เขำก็ตอบอย่ำงสงบนิ่งว่ำ “ชะตำร่วมฉันท์สำมีภรรยำสิ้นสุดลงแล้ว ไยจึงต้องฝืนโชคชะตำด้วย”
“เจ้ำคิดเช่นนี้จริงๆ หรือ” เจี่ยนชิวถำมอีกครั้ง“ใช่” โฮ่วอี้พูดจบก็วำงถ้วยชำลง “หำกกุ่ยหมู่มีเพียงเรื่องนี้ ข้ำก็ได้ตอบไปแล้ว หำกมีเรื่องอื่น โปรดพูดมำตรงๆ”“…ก็ได้” เจี่ยนชิวสูดหำยใจเข้ำลึกๆ ก่อนจะพูดว่ำ “ข้ำอยำกรบกวนเจ้ำช่วยข้ำยิงคนๆ หนึ่ง”“ใครหรือ”“สำมีของปฐมรำชินีหยวนชู”โฮ่วอี้ขมวดคิ้ว “เขำมีควำมแค้นอะไรกับเจ้ำหรือ เจ้ำน่ำจะรู้ว่ำแม้ข้ำจะเห็นแก่บุญคุณที่ครำนั้นเจ้ำขอให้ซีหวังหมู่ช่วยข้ำไว้ ข้ำก็ไม่เข่นฆ่ำผู้บริสุทธิ์”“เพรำะว่ำเขำปฐมรำชินีไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดี เพียงไม่กี่วัน จ ำนวนวิญญำณเร่ร่อนและผีร้ำยก็มีจ ำนวนสะสมมำกกว่ำล้ำนปีที่ผ่ำนมำ เจ้ำคิดว่ำเขำบริสุทธิ์หรือ”“เท่ำที่ข้ำทรำบ ที่ตอนนี้มีวิญญำณเร่ร่อนและผีร้ำยมีจ ำนวนมำกล้วนเป็นเพรำะจักรวำลสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำของเรำก ำลังถูกจักรวำลแอตแลนอะไรนั่นกัดกร่อน ไม่น่ำจะเกี่ยวกับคนผู้นี้นะ”“เกี่ยวสิ” เจี่ยนชิวพูดอย่ำงหนักแน่น “ข้ำใช้ควำมเป็นเทพของข้ำรั
