บรองได้”โฮ่วอี้ชะงัก…
เจี่ยนชิวพูดต่อไปว่ำ “ขอเพียงเรื่องนี้ส ำเร็จ ข้ำยอมขอให้เทียนตี้ถอนโทษของเจ้ำ ให้เจ้ำได้ต ำแหน่งเทพกลับคืน ถึงครำนั้นเจ้ำอยำกจะกลับไปหำฉำงเอ๋อร์ก็ดี หรือจะช่วยขจัดอันตรำยแก่ผู้คนต่อไปล้วนสำมำรถท ำได้ตลอดไป และมีพื้นที่ให้แสดงฝีมืออย่ำงไม่มีที่สิ้นสุด”“…เขำเกี่ยวข้องกับกำรเปลี่ยนแปลงฉับพลันของสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำในยำมนี้จริงๆ หรือ” โฮ่วอี้ถำม“แน่นอน” เจี่ยนชิวมั่นใจมำกโฮ่วอี้เงียบครู่หนึ่ง “ข้ำจะลองไปดู หำกเป็นอย่ำงที่เจ้ำพูดจริงๆแม้จะต้องตำยหมื่นครั้ง ข้ำก็จะก ำจัดเขำ”“ได้ แต่ข้ำมีเงื่อนไข”“กุ่ยหมู่เชิญว่ำมำ”“ไม่ว่ำอย่ำงไร ห้ำมน ำสิ่งที่ข้ำพูดในวันนี้และเรื่องที่เจ้ำมำพบข้ำแพร่งพรำยออกไป”“ย่อมได้” โฮ่วอี้ไม่ได้อยำกแพร่งพรำยออกไปตั้งแต่แรกจนถึงบัดนี้ ทว่ำเขำก็เตือนว่ำ “ข้ำได้ยินมำว่ำปฐมรำชินีห่วงใยสำมีท่ำนนี้มำก ไม่ว่ำต่อไปข้ำจะเลือกอย่ำงไร หวังว่ำกุ่ยหมู่อย่ำเอำไข่ไปกระทบหิน”
“ข้ำรู้แล้ว ถึงอย่ำงไรข้ำก็กลัวตำยที่สุด มิเช่นนั้นก็คงไม่มำอยู่ยมโลกหรอก” เจี่ยนชิวตอบเย้ยหยันตนเองโฮ่วอี้ถอนหำยใจ “เทียนโฮ่วถูกประหำรชีวิตแล้ว หำกเจ้ำอยำกกลับไป คิดว่ำไม่ยำก”“อยู่ที่นี่ก็ไม่เลว อิสระเสรี ไม่ต้องถูกคอยจับผิด” เจี่ยนชิวตอบ“เจ้ำสบำยใจก็ดี” เมื่อพูดจบ โฮ่วอี้ก็ลุกขึ้น “ลำก่อน”“ขอให้เจ้ำประสบควำมส ำเร็จ” เจี่ยนชิวลุกขึ้นส่ง ท่ำทีมำดมั่นว่ำโฮ่วอี้ต้องยิงต้ำซือมิ่งแน่นอนโฮ่วอี้ก
