ิดไม่ออก นางมีเจตนาที่ดี กระทั่งยินยอมสละชีพตนเอง เหตุใดต้าซือมิ่งจึงปฏิเสธ และยังไม่เหลือที่ว่างให้แม้แต่น้อย ทำให้นางรู้สึกใจสลาย แต่สภาพของนางเช่นนี้ ต้าซือมิ่งไม่รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อย เขากลืนกินแหล่งศักดิ์สิทธิ์อย่างตั้งใจยิ่งกว่าเดิม เพราะว่าเขารู้ว่าหูจวิ้นจะต้องไม่ยอมแพ้ง่ายๆในความเป็นจริงแล้ว… หูจวิ้นก็ไม่ยอมแพ้จริงๆ “ริกเกิร์ต ปล่อยซาตานและหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ออกมา”ริกเกิร์ตหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย “ฝ่าบาท แม้ปฐมราชินีเยี่ยนจะแข็งแกร่ง แต่ถึงอย่างไรนางก็ถูกจำกัดด้วยกฎของจักรวาล ซาตาน
คือวิญญาณที่ชั่วร้ายที่สุดในแอตแลน เฟนเลย์ยังเป็นตัวแทนของความบ้าคลั่ง หากพวกมันเข้าไป…”“ข้าย่อมไม่ปล่อยให้นางตาย อย่างน้อยก็ไม่ทำให้นางตกท้องงูและท้องหมาป่า แต่นางในยามนี้ทำให้เชื่องได้ยาก ในเมื่อไม่สามารถทำลายจิตใจของนางได้ก็ทำลายพลังของนางเถอะ เมื่อนางไร้ซึ่งหนทาง ข้าค่อยไปช่วยนาง” หูจวิ้นพูดชัดถ้อยชัดคำ“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ริกเกิร์ตรีบไปจัดแจงทันทีทว่าเยี่ยนอวี๋ในยามนี้ทำลายโลกมายาที่ขังนางไว้ได้แล้วเพราะว่าภาพโครงสร้างและขนาดของพื้นที่ทั้งหมดปรากฏในหัวของนาง นางวิเคราะห์จุดอ่อนของพื้นที่แห่งนี้ได้แล้ว ดังนั้น…“ทำลาย”เยี่ยนอวี๋ที่มือข้างหนึ่งอุ้มเด็กน้อย มืออีกข้างอัญเชิญกระบี่ไท่ชางออกมา เมื่อสิ้นเสียงนาง…วิ้งพลังศักดิ์สิทธิ์สีม่วงที่พุ่งออกมาจากกระบี่ไท่ชางผ่าพื้นที่ทั้งหมดราวกับเส้นแสงที่ส่อ
