มุนรับใช้ของพ่อคุณทูนหัวท่านนี้เชียวนะ ถูกจับร่วมสาบานกันเรียบร้อยแล้วด้วยเอ้อร์เหมาจึงไม่รู้เลยว่านายน้อยของเขามีประวัติเสื่อมเสียเกียรติเช่นนี้ด้วย มิเช่นนั้น… อินหลิวเฟิงคิดว่าศักดิ์ศรีของเขาคงตกต ่ากว่านี้ และในขณะเดียวกัน…“อุแว้!”
จิ่วอิงที่ในที่สุดก็ตั้งสติได้ มันก็รีบก้มศีรษะที่ถูกเด็กน้อยกอดไว้ลงมา ส่วนศีรษะทั้งแปดที่เหลือก็ล้อมเข้าหาเขา ดวงตาทั้งสิบหกดวงมองเด็กน้อยตาไม่กะพริบ“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าสนุกสนาน เขาทำท่าจะควักลูกตาสีแดงดุร้ายของจิ่วอิงออกมา สำหรับเขาแล้วดวงตาดวงนั้นคงไม่ต่างจากอัญมณีวาววับจิ่วอิงรีบหลับตาลง เด็กน้อยจึงควักดวงตาคู่อื่นแทน มันก็หลับตาอีก เด็กน้อยหัวเราะคิกคักสนุกสนานเยี่ยนชิงก็ค่อยๆ พูดขึ้นว่า “อาจารย์ลู่ ท่านเห็นหรือยัง” คุมไม่อยู่จริงๆ!ลู่หมิงเองก็หมดคำพูด บอกได้เพียงว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กอัจฉริยะจริงแท้! เขาไม่เกรงกลัวความชั่วร้ายอันน่าสะพรึงเช่นนี้เลยราวกับว่ามันเห็นความดุร้ายเป็นความงามจริงๆ“อุแว้! เสี่ยวเป่าน้อย เจ้าช้าลงหน่อย หากถูกเจ้าควักออกมาจริงๆ ปู่จิ่วของเจ้าตาจะบอดเอานะ!” จิ่วอิงเล่นเป็นเพื่อนพลางห้ามปรามให้เขาเพลามือลงหรงอี้อุ้มภรรยาเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจเด็กน้อย ในจังหวะนั้นก็ไม่มีผู้ใด ‘สนใจ’ เขา หลังจากที่เขาวางคนในอ้อมอกลงเสร็จแล้วเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นทันที สายตาของเขามองภรรยาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
เขามองผิวสีขาวนวลดั่งหยก มองหน้าต
