่าอ้าปากเคี้ยวขนม แต่กลับไม่แสดงท่าทีเอร็ดอร่อยเช่นครั้งก่อน เขายังเบ้ปากเล็กน้อยราวกับกำลังบอกว่าขนมไม่อร่อยเลย“ลิ้นไม่รับรสหรือ” หรงอี้อุ้มเด็กน้อยมาให้เขาซบอกของตนเองนานๆ ทีจะจูบศีรษะที่มีขนอ่อนน้อยๆของเด็กน้อย “แล้วเสี่ยวเป่าอยากกินอะไรหรือ”เด็กน้อยที่จู่ๆ ก็น ้าตาร่วงกอดท่านพ่อของเขาไว้ “พ่อ…”ทำเอาเยี่ยนอวี๋สงสารจับใจ “เสี่ยวเป่า…”“แหม เสี่ยวเป่าเป็นอะไรไปหรือ” กู้หยวนซูที่กำลังเดินขึ้นไปนั่งตำแหน่งประธานก็หยุดลงไถ่ถามด้วยน ้าเสียงประหลาดราวกับกำลังเป็นห่วงเจ้าตัวน้อยเยี่ยนอวี๋รู้สึกไม่สบอารมณ์ทันที! แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับถลึงตาใส่ด้วยความโมโหและตะคอกใส่ด้วยพลังเสียงเต็มเปี่ยม “ขี้เหร่!”“พรวด!” อินหลิวเฟิงที่มาร่วมวงด้วยก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่กู้หยวนซู “…”
นางจะกระอักเลือดอยู่แล้ว!แต่เดิมคิดว่าเจ้าเด็กนี่ไม่สบาย ดูท่าจะอาการหนักด้วย นางอยากจะระบายความโกรธที่ยังค้างคาอยู่เสียหน่อย ไม่คิดว่า…“เชอะ!” ความประหลาดของกู้หยวนซูทำให้เด็กน้อยที่ไร้ชีวิตชีวากลับกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทว่าเขายังคงซบท่านพ่อของเขาอย่างรักใคร่ต้าซือมิ่งลูบศีรษะเด็กน้อย ริมฝีปากบางของเขาปลอบ “เสี่ยวเป่าไม่โกรธนะ คนอัปลักษณ์ชอบก่อกวน”กู้หยวนซู “…”นางจะกระอักเลือดจริงๆ แล้ว!ทว่าติ้งซีอ๋องก็เดินเข้ามา “ต้าซือมิ่งสบายดีหรือ”“สบายดี” ต้าซือมิ่งหรงที่มองไปที่ติ้งซีโหวยังคงเป็นต้าซือมิ่งแห่งตำหนักซือมิ่ง
