ระหลาดใจไว้
เจียงซื่ออดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้
จ้องขนาดนี้ นางจะให้อาหารเอ้อร์หนิวได้อย่างไร
“มีคนไม่สนิทอยู่ ข้ากินไม่ลง เจ้าออกไปก่อน”
สาวรับใช้เห็นเซี่ยชิงเหยาไม่ตอบโต้ จึงถอยออกไปเงียบๆ
เซี่ยชิงเหยากินข้าวด้วยท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใจลอยอยู่บ่อยครั้ง เจียงซื่อจึงถือโอกาสโยนซาลาเปาผักออกไปนอกหน้าต่าง กว่าซาลาเปาในจานจะลดลงก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วม
นางรู้ว่าอวี้ชีเป็นตัวสร้างปัญหา!
“วันนี้ญาติทางฝังท่านแม่คงจะมาแล้ว” เซี่ยชิงเหยาที่กำลังเดินไปที่ห้องเซ่นไหว้ผู้ตายเอ่ยขึ้นเสียงเบา
เจียงซื่อตบหลังมือเซี่ยชิงเหยาเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
ภายในห้องเซ่นไหว้ผู้ตาย เซี่ยอินโหลวกำลังนั่งเผากระดาษเงินกระดาษทอง
ท่ามกลางเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้ กระดาษเงินกระดาษทองกลายเป็นขี้เถ้าปลิวขึ้นมา เด็กหนุ่มสายตาจดจ่อ สีหน้าเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง
“พี่ใหญ่…” ทันทีที่เซี่ยชิงเหยาเห็นเซี่ยอินโหลวน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาอย่างอดไม่ได้
เซี่ยอินโหลวชะงักมือ เงยหน้ามองเซี่ยชิงเหยาจากนั้นก็เหลือบมองเจียงซื่อ พยักหน้าทักทาย
เซี่ยชิงเหยานั่งคุกเข่าลงข้างกายเซี่ยอินโหลวพลางรับกระดาษในมือเขามาปีกหนึ่งไปเผา แล้วพูดพึมพำ
“เจ้ากับน้องเจียงซื่อเข้าไปนั่งข้างในก่อน รอญาติพี่น้องมาแล้วค่อยออกมา”
“พี่ใหญ่ ข้าอยากอยู่กับท่าน”
เซี่ยอินโหลวทำหน้าเย็นชา “ทำตามที่ข้าพูด”
ตอนนี้เซี่ยชิงเหยาเหลือพี่น้องร่วมสายเลือดแค่เซี่ยอินโหลวเพียงคนเ
