ได้อย่างดีแน่นอน ไม่ให้ผู้อื่นมารังแกเอารัดเอาเปรียบเด็กน้อยอย่างพวกเจ้าแน่”
“ข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก ท่านปั้าไปพูดกับพี่ชายเถิดเจ้าค่ะ” เซี่ยชิงเหยาพูดอย่างไร้ความรู้สึก
สตรีผู้นั้นชะงัก แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ก็ได้ เดี๋ยวปั้าจะกำชับพี่ชายของเจ้าอีกที พอดีเลยที่ลุงของเจ้ามีเรื่องต้องคุยกับพี่ใหญ่ของเจ้าด้วย”พอเห็นว่าเซี่ยชิงเหยามีท่าทางไม่เข้าใจ นางจึงไม่พูดมากความ แล้วร้องไห้ให้กับโชคชะตาชีวิตอันเลวร้ายของพี่น้องตระกูลเซี่ยต่อ
เมื่อถึงเที่ยงวัน เซี่ยอินโหลวก็ไล่ให้เซี่ยชิงเหยากลับห้องไปพักผ่อน ทว่าตัวเขากลับดูเหนื่อยล้าแม้แต่ริมฝีปากก็แห้งแตก
เซี่ยชิงเหยาพูดเกลี้ยกล่อมให้พี่ชายไปพักผ่อนแต่ในใจก็รู้ว่าตอนนี้จวนปัวอาศัยพี่ชายประคับประคองอยู่ผู้เดียว แม้นางจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็คงไม่มีผล เช่นนั้นจะทำให้พี่ชายหงุดหงิดเสียเปล่า จึงเก็บไว้ไม่พูด แล้วเดินกลับห้องไปทันที
อันที่จริงมีหลายเรื่องมากที่นางไม่เข้าใจ แต่นางรู้ดีว่าการทำตามคำสั่งพี่ชายในตอนนี้เป็นการเข้าใจว่าอะไรควรไม่ควรที่สุดแล้ว
เจียงซื่อแอบพูดเตือน “ชิงเหยา ข้าว่าจิ้วไท่ไท่[2]ของเจ้านอกจากจะมาร่วมพิธีแล้วต้องมีจุดประสงค์อื่นแฝงแน่ เจ้าระวังตัวด้วย”
เซี่ยชิงเหยาพยักหน้าเบาๆ ทิ้งสาวรับใช้คนหนึ่งไว้ที่นี่เพื่อคอยจับตาดู
ทั้งสองกลับเข้าห้อง ล้างหน้าล้างมือ เพิ่งจะพักได้ไม่นานสาวรับใช้ก็รีบเดินเข้ามา สีหน้ากังวล“ค
