เซี่ยชิงเหยาเงยหน้าขึ้น สบตากับเจียงซื่อ ใบหน้าที่เลื่อนลอยจู่ๆ ก็เปลี่ยนไป นางผลักคนที่อยู่ตรงหน้าหลบไป แล้วเดินออกมาอย่างรวดเร็ว
“อาซื่อ เจ้ามาแล้วหรือ”เจียงซื่อกุมมือที่เย็นเฉียบไว้ พลางยิ้มออกมา“ข้าบอกกับที่จวนไว้แล้ว วางใจเถอะ”
เซี่ยชิงเหยาดึงเจียงซื่อไปที่เตียง มองคนที่ล้อมรอบอยู่ข้างๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก“ข้าอยากคุยกับอาซื่อ พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”
สตรีที่ถูกเซี่ยชิงเหยาผลักออกไปเมื่อครู่สีหน้าไม่สบอารมณ์ “ชิงเหยา อาตั้งใจมาอยู่กับเจ้าโดยเฉพาะเลยนะ ตอนนี้ในจวนกำลังชุลมุนวุ่นวาย เจ้ายังเด็กจึงยังไม่รู้เรื่อง อย่าพาคนอื่นเข้ามาในเรือนมั่วซั่วสิ อารู้ว่าเจ้าเสียใจ แต่เจ้ายังมีลูกพี่ลูกน้องของเจ้าอยู่ มีเรื่องอะไรก็พูดกับอาสิอาจะจัดการให้อย่างดีแน่นอน”คนอื่นๆ พยักหน้าตามๆ กัน แล้วมองเจียงซื่อด้วยสายตาจ้องจับผิด
เจียงซื่อเดาว่าคนพวกนี้คงเป็นคนในตระกูลของเซี่ย
คนตระกูลเซียอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเขตชานเมืองหลังจากได้ยินเรื่องงานศพถ้าเดินทางเร็วก็คงถึงแล้ว ทว่าญาติฝังแม่ของชิงเหยาอาศัยอยู่ต่างถิ่นเร็วที่สุดก็คงมาถึงวันพรุ่งนี้
ตระกูลเจียงกับตระกูลเซี่ยสนิทชิดเชื้อกันมานานหลายปี เจียงซื่อรู้ว่าปกติจวนหย่งชังปัวจะติดต่อกับคนในตระกูลไม่มากนัก มีเพียงแค่ช่วงตรุษจีนที่จะไปมาหาสู่กัน และสิ่งที่สตรีนางนี้พูดออกมาเมื่อครู่ก็มีความหมายเป็นนัยน์เล็กน้อยว่าต้องการเป็นจะเป็นผู้รับผิดชอ
