้ในเรือนยืนรอกันตัวสั่นงันงก แทบไม่กล้าหายใจแรง
ในที่สุดเซี่ยชิงเหยาก็ได้สติกลับมา นางเอ่ยขึ้นพลางร้องไห้โฮ “ท่านพ่อ…”
นางร้องไห้อย่างทุกข์ทรมาน ก้มหน้าลงร้องไห้ตัวงอ ร้องหนักราวกับจะขาดใจตาย
เสียงร้องไห้ที่โหยหวนนั้นเหมือนกับแซ่ที่จุ่มลงในน้ำเกลือแล้วถูกเฆี่ยนตี่ลงที่หัวใจของเจียงซื่อ ทำให้เลือดสดๆ ไหลออกมา
นางกอดเซี่ยชิงเหยาไว้แน่น พูดพึมพำออกมาไม่หยุด “ชิงเหยาข้าขอโทษ ข้าขอโทษ…”
ถึงแม้จะรู้ตัวผู้ที่ทำร้ายคู่สามีภรรยาหย่งชังปัวจนถึงแก่ชีวิตคือโต้วเหนียง แต่ไม่ว่าจะหลอกตัวเองอย่างไร นางก็ไม่อาจพูดออกมาได้ว่าไม่ต้องรับผิดชอบ
อันที่จริงเป็นเพราะนางพูดมาก ชะตากรรมของคู่สามีภรรยาหย่งชังปัวถึงได้เปลี่ยนทุกชีวิตล้วนมีค่า แล้วจะให้นางไม่ละอายใจเพียงเพราะความหวังดีของงั้นหรือ
นางไม่รู้ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้คนอื่นจะเป็นเช่นไร แต่อย่างน้อยนางไม่สามารถรู้สึกเช่นนั้นได้
นั่นคือชีวิตตั้งสองชีวิต ที่เป็นสหายที่ดีของท่านพ่อและท่านแม่ และเป็นเสาหลักของจวน ไม่รู้ว่าเกี่ยวโยงไปอีกกี่ชีวิต แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำของนาง ทุกอย่างก็สูญสิ้นไปหมด
ในที่สุดตอนนี้เจียงซื่อก็เข้าใจโทษของการรู้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตแล้วว่าถ้าหากไม่ระวังเรื่องคำพูดและการกระทำมันอาจนำมาซึ่งความโชคร้าย
“ฮือ ฮือ…” เซี่ยชิงเหยาจับมือเจียงซื่อไว้แน่นพลางร้องไห้โฮ เล็บข่วนลบบนมือที่ขาวเนียนของนางจนเป็นแผล
เซี่ยช
