ินโหลวถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ร้ายฆ่าคนนางจึงเอ่ยห้ามโดยไม่สนใจความทุกข์ใจอย่างขีดสุดที่มีอยู่ในใจ
ความโกรธแค้นเมื่อภรรยาถูกแย่งชิง ความเคียดแค้นที่บิดาถูกฆ่าตาย ในกรณีเหล่านี้ หากฆ่าคนเพื่อแก้แค้นจะมีกฎหมายรองรับ แต่สำหรับเซี่ยอินโหลวที่กำลังจะได้สืบทอดตำแหน่ง อาจจะทำให้เกิดการถกเถียงกันขึ้นมาได้
ไม่ว่าใครก็ต่างมีมิตรสหายจำนวนมาก จำนวนศัตรูก็เช่นกัน มีผู้คนที่เอาแต่จ้องมองเมื่อเราตกอยู่ในเรื่องเลวร้ายเป็นจำนวนมากหากเพราะการฆ่าคนทำให้การสืบทอดตำแหน่งของเซี่ยอินโหลวเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมา เจียงซื่อจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่นอน
ดวงตาคู่ใสดั่งหยกของเซี่ยอินโหลวมองมา แววตานิ่งสุขุม ใครเห็นก็ดูไม่ออกว่าเขารู้สึกอะไรอยู่
เจียงซื่อโอบเซี่ยชิงเหยาไว้ พลางพูดปลอบ“พี่เซี่ยพวกเขาทำร้ายจวนปัวจนย่อยยับเช่นนี้ปลิดชีพด้วยกระบี่เล่มเดียวมันไม่ง่ายไปหน่อยหรือ”
เซี่ยอินโหลวกลอกตาไปมา แล้วเก็บกระบี่เข้าฝัก
เจินซื่อเฉิงเดินมาตบบ่าเซี่ยอินโหลว เอ่ยกระซิบขึ้นเสียงเบา “ซื่อจื่อ ยอมรับความจริงแล้วทุกอย่างมันจะผ่านไป หลังจากนี้ถ้าหากจวนต้องการความช่วยเหลือ ก็ส่งคนมาเรียกที่ศาลาว่าการได้เสมอ”
เซี่ยอินโหลหลับตาลงเพื่อเป็นการขอบคุณ
“มัดมือโต้วเหนียงกับพ่อบ้านใหญ่แล้วนำตัวออกไป!” เจินซื่อเฉิงออกคำสั่งเสร็จ ก็หันมาคำนับให้เจียงซื่อ “แม่นางเจียง ครั้งนี้เจ้าช่วยข้าได้มากเลยทีเดียว หลังจากเสร็จงานนี้ข้าจะไปขอบคุณเจ้าท
