จื่อไป และข้าอยู่ในเหตุการณ์เรื่องราวนั้นด้วย แน่นอนว่าก็พอจะได้รับบารมีจากใต้เท้าเจินบ้างเล็กน้อย”
เซี่ยชิงเหยากัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า นางพลิกมือกุมมือเจียงซื่อเอาไว้แน่น
“ใต้เท้าขอรับ คนจากศาลเดินทางมาถึงแล้ว” ในไม่ช้าก็มีบ่าวรับใช้เข้ามารายงาน
หย่งชังปัวพ่นลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินตรงออกไป
เจินซื่อเฉิงเห็นหย่งชังปัวก็ถอนหายใจออกมา
เขามักจะได้พบกับผู้เสียหายที่สูญเสียญาติมิตรจนรู้สึกขมขื่นโศกเศร้าอยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้สนทนากับผู้เสียหายก็มักจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจสงสาร
แต่ถึงอย่างไรในฐานะผู้ตรวจสอบคดีความ เขาจะมัวมาสงสารผู้สูญเสียเช่นนี้ไม่ได้ เพราะมีหลายต่อหลายครั้งเลยทีเดียวที่ผู้สูญเสียแท้จริงแล้วคือฆาตกร แม้ว่าคนจากจวนหย่งชังปัวจะเข้ามาร้องทุกข์ด้วยตนเอง แต่หากว่ายังไม่ได้ผ่านขั้นตอนการตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง ก็ไม่สามารถตัดสินได้ว่าหย่งชังปัวหลุดพ้นจากผู้ต้องสงสัย
“ท่านปัว อย่าเสียใจไปเลย” เจินซื่อเฉิงยกมือขึ้นคารวะหย่งชังปัว
หย่งชังปัวยกมือขึ้นคารวะกลับคืนด้วยใบหน้ารอยยิ้มอันขมขื่น “ต้องรบกวนใต้เท้าเจินด้วย”
“นี่คือหน้าที่ของข้า แน่นอนว่าข้าจะทำมันให้ดีที่สุด” หลังจากที่เจินซื่อเฉิงเอ่ยออกไปตามมารยาทเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้เข้าสู่หัวข้อว่า “ข้าได้ฟังซื่อจื่อเล่าถึงสถานการณ์โดยรวมแล้ว ได้ยินว่าในตู้เสื้อผ้าจวนท่านมีรอยนิ้วมือทิ้งเอาไว้ จึงทำให้เชื่
