ลึกๆ แล้วเจียงจั้นรู้ว่าอวี้จิ่นเป็นพวกไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ หากน้องสี่ชอบอวี้จิ่นก็ว่าไปอย่าง แต่หากไม่แล้ว การอยู่ห่างคนเช่นนั้นไว้จะเป็นการดีที่สุด
“อื้อ” เจียงซื่อพยักหน้าอย่างไม่ลังเล
สองวันที่ผ่านมาเป็นเพราะนางทำตัวไม่ถูกไม่ควรการไปดูแลเอ้อร์หนิวก็เรื่องหนึ่ง แท้จริงแล้วเป็นเพราะนางหักห้ามหัวใจตนเองไม่ได้ต่างหาก
เพราะจู่ๆ เล่นหายหน้าไปเช่นนี้ นางจึงอดเป็นห่วงไม่ได้…
แต่เมื่อตกดึกไร้ผู้คน นางถึงได้ว่าตัวเองว่าไม่ได้ความที่มัวแต่เป็นห่วงคนพรรค์นั้น
“แล้วก็ห้ามไปพบหน้าพี่อวี๋ชีอีก” ยิ่งเจียงจั้นนึกถึงก๋วยเตี๋ยวเหลียงผีที่อยู่กับอวี้จิ่นก็ยิ่งโมโห
ในเมื่อน้องสี่ไม่ได้ชอบพี่อวี๋ชี ก็ต้องคอยคุ้มกันอย่างแน่นหนา ต่อให้เป็นสหายที่ประเสริฐเพียงใดก็ต้องไม่เอาน้องสาวเข้ามาเอี่ยวด้วยเด็ดขาด
เจียงซื่อลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ”
เชื่อฟังพี่รองน่ะดีแล้ว เพราะแค่เห็นหน้าคนๆ นั้นใจของนางก็พลอยสั่นไปทั้งดวง แตกต่างจากตอนที่เพิ่งกลับชาติมาเกิดใหม่แรกๆ ในตอนนั้นนางคิดเพียงว่าจะแก้ไขปัญหาตรงหน้าอย่างไร แต่ยามนี้ดูเหมือนว่าความทุกข์ทรมานที่พัวพันยุ่งเหยิงเมื่อชาติที่แล้วกำลังจะถูกลืม
“พี่รอง พวกเรากลับจวนกันเถิดเจ้าค่ะ”
เดินไปได้ครึ่งทาง ท่าทีของเจียงจั้นก็เริ่มอึกอักขึ้นมา
“พี่รองยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเจ้าคะ”
เจียงจั้นหัวเราะแห้ง “น้องสี่พอจะมีเงินไหม”
เจียงซื่อยิ้มพราว บอกใบ้ให้อาหมานส
