่งเหอเปาให้เจียงจั้น “พอไหมเจ้าคะ”
เจียงจั้นเปิดดู ใบหูขึ้นสีแดงจางๆ “ดูเหมือนจะไม่พอ”
เจียงซื่อพิจารณาท่าทีของเจียงจั้นระคนขมวดคิ้วเอ่ยว่า “พี่รอง คงไม่ได้จะเอาเงินไปถลุงที่หอนางโลมปีชุนหรอกใช่ไหมเจ้าคะ”
ปกตินางให้อาหมานพกเงินไว้ในเหอเปาสิบกว่าตำลึงก็เพียงพอสำหรับการไปดื่มกินที่โรงเตี้ยมดีๆสักมื้อแล้ว
เจียงจั้นหน้าแดงขึ้นมาทันที และรีบบอกปัด“น้องสี่พูดอะไรน่ะ ข้ามิใช่คนเช่นนั้นเสียหน่อย!”
ถ้าเขาจะไปเริงร่าที่หอโคมเขียว เขาจะมีหน้ามาขอเงินน้องสาวหรือ คนที่ทำเช่นนั้นได้เป็นคนแบบไหนกัน
“งั้นพี่รองต้องการเงินเท่าไหร่เจ้าคะ” เดิมทีเจียงซื่อไม่อยากเซ้าซี้ว่าเจียงจั้นจะนำเงินไปทำอะไรแต่ครั้นนึกถึงเรื่องที่พี่ชายไปมั่วสุมกับพวกลูกผู้ดีมีเงินเมื่อชาติที่แล้วจนเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายนางก็อดหวั่นใจไม่ได้
ไม่ได้ นางต้องถามให้แน่ใจ หากพี่รองจะเอาเงินไปใช้กับคนพวกนั้น นางห้ามตอบตกลงเด็ดขาด
เมื่อได้ยินเจียงซื่อถามถึงเหตุผล เจียงจั้นจึงต้องยอมรับสารภาพ “ข้าอยากไปซื้อโสมภูเขาจากเหอชี่ถังมาให้พี่อวี๋ชีสักหน่อย เพราะเขาบาดเจ็บนี่หน่า”
“บาดเจ็บ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ช้ำในหนักเอาการ”
เจียงซื่อ “…” ว่าแล้วเชียวสาเหตุที่พี่รองไม่ได้ทะเลาะกับอวี้ชีแล้วตามมาคิดบัญชีกับนางแทนเป็นเพราะไอคนชั่วนั่นปันเรื่องโกหกนี่เอง!
ฉวยโอกาสจากนางยังไม่พอ ยังให้นางต้องมารับผิดชอบอีก เหตุใดถึงได้หน้าหนาเพียงนี้
ในสมองของเจียงซื่
