้เข้าใจผิดแล้วอยากตบก็เชิญเลย”
สีหน้าของเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจลิงโลดอย่างที่สุด ราวกับหมู่ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่กำลังเบ่งบานทีละดอก
ในที่สุดเขาก็แน่ใจได้แล้วว่า ในใจของอาซื่อก็มีเขาอยู่เช่นกัน
เจียงซื่อก้าวถอย และพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของอวี้จิ่น จากนั้นก็หันหลังวิ่งออกไปทันที
เมื่ออาหมานที่กำลังเก็บดอกไม้มาทัดหูเอ้อร์หนิวอยู่ที่ใต้ต้นไม้เห็นเจียงซื่อวิ่งออกมาอย่างรีบร้อนก็รีบยืนขึ้น “คุณหนู…”“กลับจวน!” เจียงซื่อไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง รู้เพียงแค่ว่าด้านหลังมีสัตว์ร้ายที่จ้องจะทำร้าย หากหันกลับไป คงได้เข้าไปอยู่ในท้องของอีกฝั่ายเป็นแน่ คงถูกเขาจับเขมือบทั้งเป็นและคงไม่มีทางได้ฟืนขึ้นมาอีก
ในชั่วพริบตาเดียวทั้งนายหญิงและบ่าวรับใช้ก็หายวับไป เอ้อร์หนิวเห่าเรียกทว่าไม่ได้วิ่งตามออกไป
หลงต้านที่ได้ยินเสียงเอะอะด้านนอกจึงวิ่งออกมาจากห้องครัว ครั้นเห็นว่าประตูใหญ่เปิดอ้าอยู่จึงรีบวิ่งกลับเข้าไปดูในเรือน และพบอวี้จิ่นกำลังยืนอยู่บนบันไดหินหน้าเรือน หลงต้านเอ่ยถามด้วยความงุนงง “เจ้านาย ไฉนคุณหนูเจียงถึงกลับไปแล้วล่ะขอรับ”
อวี้จิ่นไม่ได้ฟังสิ่งที่หลงต้านพูด เขาเอาแต่มองไปที่ประตูหน้าเรือนแล้วยิ้มเหมือนคนโง่
สรุปแล้ว ได้หอมแก้มอาซื่อแถมยังไม่โดนตบด้วยดีใจเหลือเกิน
แต่ว่าอาซื่อหนีกลับไปเช่นนี้ พรุ่งนี้ก็คงไม่ยอมมาแล้ว
เมื่อคิดถึงตรงนี้อวี้จิ่นก็หุบยิ้ม
ว่าไปแล้วสิ่
