่เป็นเจ้าของสุนัขเซียน แต่สิ่งที่ห้อยอยู่ตรงคอของเอ้อร์หนิวต่างหากที่ทำให้เขาอดตื่นเต้นไม่ไหว
อย่างน้อยนางก็ต้องแสดงปฏิกิริยาตอบโต้กลับมาให้เขาบ้างล่ะ
อวี้จิ่นเปิดถุงปักดิ้นดึงกระดาษออกมา แล้วจ้องมองพร้อมทั้งอดขำไม่ไหวกับคำว่า ‘ขอบคุณ’ ที่เขียนอย่างรีบร้อน
หมึกนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่หมึกทั่วไป มันมีกลิ่นหอมเมื่อเห็นอวี้จิ่นก้มดมกระดาษแผ่นนั้น หลงต้านมองขึ้นฟั้าอย่างหมดคำพูด
ขายหน้าเสียจริง เขาตัดสินใจทำเป็นมองไม่เห็น!
เอ้อร์หนิวกราชากแขนเสื้ออวี้จิ่นอย่างใจร้อน
อวี้จิ่นได้สติ พลางสั่งหลงต้าน “ไปหยิบกระดูกหนึ่งถ้วยมาให้เอ้อร์หนิว”
เอ้อร์หนิวส่งเสียงอย่างไม่พอใจสองครั้ง
หืม? อวี้จิ่นมึนงงเอ้อร์หนิวส่งเสียงอีกสองครั้ง
อวี้จิ่นหลุดขำ “เจ้าอยากได้สองถ้วย?”
เอ้อร์หนิวพยักหน้าหงึกๆ
“ไม่ได้ เจ้าไม่ได้พาคนกลับมาด้วย ได้แค่ถ้วยเดียวเท่านั้น”
ถึงแม้เขาได้รับสิ่งตอบแทนกลับมาเป็นคำพูด แต่เขาก็ไม่สามารถตามใจเอ้อร์หนิวให้เสียนิสัยได้ไม่เช่นนั้น ครั้งต่อไปก็คงไม่สามารถเรียกใช้งานง่ายๆ อย่างครั้งนี้ได้อีก
เอ้อร์หนิวส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจ และวิ่งออกไปด้านนอกแล้ววิ่งกลับมาถึงหลายครั้งหลายครา อวี้จิ่นเริ่มเข้าใจในท่าทีนั้น พลางแสดงความดีใจออกมาทันใด “นางรับปากว่าจะมางั้นรึ”
“บรู๊วววว…” เอ้อร์หนิวส่งเสียงร้องยืนยัน
อวี้จิ่นดีใจมาก “หลงต้าน เอากระดูกเพิ่มให้เอ้อร์หนิวอีกหนึ่งถ้วย!”
หลงต้านวุ่นวายเสร็จ พอ
