พูดแทรกไม่ได้ “ก็คดี ‘หยางกั๋วจิ้ว’ เสียชีวิตกะทันหันไงเล่า ได้ยินว่าใต้เท้าเจินเคยพบ ‘หยางกั๋วจิ้ว’ …”
ฉังซิงโหวได้สติทันทีที่คุยกันถึงตรงนี้ พลางยิ้มเนือยๆ ให้กับเจินซื่อเฉิง “ได้โปรดใต้เท้าเจินอย่าได้ถือโทษที่ข้าเผลอเรียกผิดไปเลยนะ…”
‘หยางกั๋วจิ้ว’ เป็นคำเรียกพื้นบ้าน เมื่อตอนพี่ชายของหยางเฟยมีชีวิต คำเรียกนี้เต็มไปด้วยความเคารพและความเกรงกลัว แต่พอสิ้นชีวิตไปกลับกลายมาเป็นการเรียกเพื่อหยอกล้อเล่นจนชินปาก ความเป็นจริง ไม่ว่าพระสนมองค์ใดที่ฮ่องเต้ทรงโปรดมากเป็นพิเศษ จะได้รับความสนใจมากแค่ไหน พี่ชายของนางก็ไม่สามารถถูกเรียกขานว่ากั๋วจิ้วได้
เจินซื่อเฉิงหัวเราะ “ข้าเข้าใจ”
สายตาของเขาตกอยู่ที่ฉังซิงโหวซื่อจื่อตลอดเวลา
ร่างกายที่เกร็งของฉังซิงโหวซื่อจื่อผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินฉังซิวโหวเอ่ยกล่าว พลางกล่าวต่อด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า “ข้าไม่เคยพบเขานี่”
เจินซื่อเฉิงเม้มปากแม้ว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อจะแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา แต่ท่าทางของเขาที่ดูผ่อนคลาย ก็ดูเป็นความผ่อนคลายที่มากเกินไป
ซึ่งท่าทางเช่นนี้ มักเป็นการแสดงออกที่เผยออกมาหลังจากหลุดพ้นเรื่องราวที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
การที่เขาเอ่ยถึงคดีฆาตรกรรม ฉังซิงโหวซื่อจื่อกำลังหนีสิ่งใดอยู่ แล้วพอได้ยินคดี ‘หยางกั๋วจิ้ว’เสียชีวิตกะทันหัน เหตุใดถึงได้ทำตัวผ่อนคลายลง
เจินซื่อเฉิงเริ่มเดาออกบ้างแล้ว
และในเวลานี้ เสียงกรีดร้องด้านหลังก็ดังขึ้น
คนสา
