บัญชาการเดินรุดไปข้างหน้าอย่างอดไม่ได้น้ำเสียงตื่นเต้นจนปิดไม่มิด “รีบพาเข้ามา!”
ผู้ตรวจการจ้าวเดินนำหน้า ผู้ตรวจการ ที่หามแคร่อยู่สองนายเดินตามหลัง บนแคร่มีนายหญิงชราผมหงอกท่านหนึ่งนอนอยู่ ด้านข้างมีสาวรับใช้สีหน้าหวาดกลัวคอยติดตาม
“ได้รับบาดเจ็บมาหรือ” ผู้บัญชาการเร่งฝีเท้าเดินไปตรงหน้านายหญิง
นายหญิงตาปิดสนิท หน้าซีดเผือด ดูท่าจะมีแต่ลมหายใจเข้ามากกว่าลมหายใจออกเสียอีก
ซื่อเจี้ยมองจ้องนายหญิงตาไม่กะพริบ มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น
“บาดเจ็บตรงไหนหรือ แล้วทำไมถึงได้หาตัวเจอเร็วถึงเพียงนี้” ผู้บัญชาการถามผู้ตรวจการจ้าวเอ่ยตอบ “บาดแผลอยู่บริเวณอกข้างซ้าย ปากแผลมีขนาดไม่ถึงหนึ่งนิ้ว ขณะที่ข้าน้อยกำลังเดินออกไปจากปากประตูวัดก็เห็นคนในหมู่บ้านหามท่านปั้าท่านนี้ตรงมาทางนี้ขอรับ ได้ยินพวกเขาพูดกันว่าท่านปั้าท่านนี้ถูกคนแปลกหน้าท่านหนึ่งพาไปส่งที่โรงหมอ แล้วก็ทิ้งเงินให้กับพวกเขาจำนวนมากเพื่อให้พวกเขาหามมาที่นี่”
ผู้บัญชาการมองนางอย่างละเอียด
อาการบาดเจ็บของนาง แค่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ค่อยสู้ดีนัก แม้จะหามไปทิ้งไว้ที่โรงหมอในหมู่บ้านก็ยากที่จะรอดได้
คนที่สำคัญที่สุดกลับพูดไม่ได้ แล้วต่อไปจะทำอย่างไร
จู่ๆ อวี้จิ่นก็เดินเข้ามา ผู้ตรวจการจ้าวเห็นเข้าจึงยื่นมือออกไปกั้น
เขาหยุดกึกแล้วยื่นขวดลายครามสีขาวออกไปให้ผู้บัญชาการ
“นี่คือ…”
กิริยาท่าทางของอวี้จิ่นกับพวกดูดีมาก เห็นได้ชัดว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา แม้ผู
