อทุกคนได้ฟังเช่นนั้น เสียงถกเถียงก็เงียบลง
ที่พี่ชายรูปหล่อพูดมาก็มีเหตุผล
แต่แล้วผู้ติดตามของผู้บัญชาการก็เอ่ยขึ้นว่า “นั่นก็ไม่เสมอไป เพราะก็มีฆาตกรไม่น้อยที่พอลงมือเสร็จก็กลับมายังที่เกิดเหตุเพื่อรอดูเรื่องสนุกๆ ที่กำลังจะตามมายังไงล่ะ”
ผู้บัญชาการชำเลืองมองไปที่เจียงจั้นแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบพิรุธใดๆ บนใบหน้าของเขา “เช่นนี้แล้วกัน ในเมื่อคุณชายท่านนี้เป็นผู้ต้องสงสัย คืนนี้ก็ให้พักอยู่ที่วัดหลิงอู้นี้ก่อน อีกอย่างรบกวนทางวัดนำรายชื่อผู้แสวงบุญที่เดินทางมาพักที่วัดในช่วงสองวันนี้มาให้ด้วย และหากมีผู้แสวงบุญท่านใดรวมอยู่ในกลุ่มฝูงชนก็ขอให้ก้าวออกมาทุกคนวางใจได้ ข้าแค่เพียงถามคำถามเท่านั้น ข้ารับรองว่าจะไม่มีการใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน”
เมื่อผู้บัญชาการพูดจบ ฝูงชนทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครก้าวเท้าออกมาเลยสักคนเดียว
ผู้บัญชาการลูบเคราพลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า“หากเหล่าผู้แสวงบุญที่เข้ามาพักที่วัดหลิงอู้เดินทางกลับไปก่อนแล้วก็ไม่เป็นไร เนื่องด้วยยังมีรายชื่ออยู่ในมือ พรุ่งนี้เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจการมาถึงก็ค่อยไปเชิญกลับมาได้”
คำพูดนั้นทำให้เหล่าผู้แสวงบุญที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนที่วางแผนเตรียมจะหนีเนื่องจากเห็นว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเองถึงกับหมดความมั่นใจ จึงมีคนก้าวออกมามากขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่ทราบว่าหลี่เจิ้ง[1]ของเมืองชิงหนิวอยู่ในที่นี้ด้วยหรือไม่”
ไม่นานก็มีชายชราผมขาวเดิ
