นออกมา และตรงเข้าไปแสดงความเคารพต่อหน้าผู้บัญชาการ“คารวะใต้เท้า เหล่าซิ่วเองขอรับ”
ผู้บัญชาการแอบกระตุกยิ้มมุมปาก
นิสัยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนี่เป็นเหมือนกันหมดเลยจริงเชียว ดูเหมือนว่าคนที่มีขาเดินได้ในเมืองนี้จะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมด
เป็นเช่นนี้ก็ดี จะได้สืบง่ายๆ หน่อย“หลี่เจิ้งก็คอยอยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน และก็ให้วัยรุ่นไหวพริบดีอีกสักสองคนอยู่ช่วยด้วย” ผู้บัญชาการเอ่ยเสียงเบา
โดยปกติแล้วตำแหน่งของเขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจหลี่เจิ้งและถิงจั่งซึ่งเป็นยศตำแหน่งระดับต่ำสุดในอำเภอ
“เอาล่ะ เชิญพี่น้องคนอื่นๆ กลับไปก่อน คืนนี้ข้าจะสืบคดีอยู่ที่นี่ทั้งคืน หากมีเรื่องจำเป็นข้าอาจต้องเชิญพวกท่านกลับมาชี้แจง”
หลังจากผู้บัญชาการกล่าวจบ คนที่มาเฝั้าดูเหตุการณ์ก็ทยอยกลับไปแม้จะไม่เต็มใจนัก เขาด้านหลังวัดหลิงอู้จึงดูโล่งขึ้นมาทันทีชั่วยามนั้นดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟั้าไปแล้ว ไม่เหลือแม้แต่แสงเล็กๆ ยามสนธยา ท้องฟั้าทั้งผืนจึงเป็นสีเทาอมเหลือง
ผู้บัญชาการกวาดตามองไปคนที่ยังอยู่ และไปหยุดอยู่ที่พระเสวียนฉือ
พระเสวียนฉือจึงเอ่ยขึ้นว่า “เชิญใต้เท้าไปพักที่ห้องรับรองก่อนเถิด”
ผู้บัญชาการมิได้กล่าวปฏิเสธ แต่หันไปเอ่ยว่า“พวกท่านก็มากับข้าด้วยแล้วกัน”
คนกลุ่มนั้นได้แก่เจียงซื่อและพวก พี่น้องตระกูลหลี่จากเมืองต้าหยาง ผู้แสวงบุญที่มาพักที่วัด รวมไปถึงหลี่เจิ้งของเมืองชิงหนิว และแน่นอนว่าต้องมีพระสงฆ์ของวัดหลิงอู้ด้
