สองครั้งเท่านั้นฮูหยินคงจับสังเกตได้ว่าสามีผิดแปลกไปจากปกติเมื่อนึกถึงเรื่องไสยเวทย์ขึ้นมา จึงมีความคิดที่จะให้หลิวเซียนกูมาขจัดสิ่งชั่วร้าย
หลิวเซียนกูจากไปอย่างกะทันหัน หย่งชังปัวฮูหยินก็ว้าวุ่นใจขึ้นมาพอดี หากเซี่ยชิงเหยารอบคอบเสียหน่อยก็คงหาสาเหตุที่ผู้เป็นมารดาทุกข์ใจได้ไม่ยาก
“อื้อ ข้าจะกลับไปดู จริงสิ อาซื่อ เจ้าเคยสนทนากับหลิวเซียนกูมาก่อนหรือไม่” เรื่องราวน่าอัศจรรย์ชวนพิศวงของหลิวเซียนกูที่จากไปในช่วงที่ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์ ทำให้หญิงสาวอย่างเซี่ยชิงเหยาสงสัยใคร่รู้ยิ่งนัก
เจียงซื่อขมวดคิ้วพลางยิ้มบางๆ ตอบว่า “เคยทักทายกัน เพราะนางก็เคยมาพักอยู่ที่บ้านข้าสองคืน”
“ข้าได้ยินมาว่าคดีฆาตกรรมหลิวเซียนกูสร้างความตื่นตะหนกแก่ซานฝั่าซือ[1] ไม่น้อยเจ้าหน้าที่ในเขตซุ่นเทียนวิ่งกันให้วุ่น อาซื่อ เจ้าคิดว่าจะจับฆาตกรที่ฆ่าหลิวเซียนกูได้หรือไม่”
“เห็นจะยาก”
“เพราะเหตุใดกัน”
เจียงซื่อยกชาขึ้นมาจิบพลางคิดในใจ เพราะคนดีย่อมได้รับสิ่งดีเป็นการตอบแทนอย่างไรล่ะ
“เล่นตัวอีกแล้ว”
เจียงซื่อยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ข้าไม่ได้เล่นตัวเสียหน่อย หลิวเซียนกูรู้จักมักจี่กับบรรดาลัทธิต่างๆตั้งมากมาย ความสัมพันธ์พัวพันซับซ้อน ใคร่จะจับตัวคนร้าย เกรงว่าจะไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร”
ในช่วงเวลานั้น คนที่เอ่ยถึงฆาตกรที่ฆ่าหลิวเซียนกูอย่างโหดเหี้ยมไม่ได้มีเพียงสหายรักคู่นี้ แต่หัวข้อสนทนานี้กลายเป็นประเด็นร้อ
