ไม่รีบพาเซียนกูไปล้างเนื้อล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกล่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินจึงกล่าวต่อว่า “ดูแลเซียนกูให้ดีอย่าปล่อยปละละเลยเช่นนี้อีก”
“เซียนกู เชิญเจ้าค่ะ” สาวใช้สองสามคนตรงเข้าไปเชิญหลิวเซียนกู
หลิวเซียนกูพาเด็กสาวออกไปด้านนอก สองเท้าก้าวไปราวกับเดินบนปุยฝั้ายอ่อนนุ่ม
แม่เจ้า คุณหนูสี่รู้ได้อย่างไรว่าดวงตาของเฝิงเหล่าฮูหยินจะหายดีภายในสามวัน
เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เจียงซื่อส่งคนไปตามหาหลิวเซียนกูเห็นได้ชัดว่านางรู้อยู่แล้วว่าเซียวซื่อวางแผนจะทำร้ายคุณชายรอง อีกทั้งยังรู้แม้กระทั่งความลับของนางด้วย นั่นทำให้หลิวเซียนกูรู้สึกว่าเจียงซื่อเป็นบุคคลที่คาดเดาได้ยากเสียเหลือเกิน
หรือว่าจริงๆ แล้วคุณหนูสี่จะเป็นคนที่สามารถสื่อสารกับภูตผีได้
หลิวเซียนกูเหลือบมองไปยังเจียงซื่ออย่างอดไม่ได้
หญิงสาวท่าทางสง่าผ่าเผยลดสายตามองต่ำอย่างสำรวม ท่าทางน่าเอ็นดูยิ่งนัก
หลิวเซียนกูที่ตื่นจากภวังค์รีบถอนสายตากลับมาทันที
เลิกคิดดีกว่า อีกหน่อยก็อยู่ให้ห่างจากปีศาจตนนี้หน่อยก็แล้วกัน
‘อีกหน่อย’ แค่คิดถึงคำนี้ หลิวเซียนกูก็กระตุกยิ้มมุมปาก
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ชื่อเสียงของนางคงเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง นางคงได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทองอีกมากมาย อีกหน่อยถ้าผู้คนพบเห็นก็คงจะขานเรียกเซียนกูด้วยความเคารพนบนอบ!
เมื่อหลิวเซียนกูออกไปแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
แม้ดวงตาของเฝิงเหล่าฮูหยินหายดีแล้ว แต่ทุกคนกลับร
