ากนี้เข้าจากบนหน้าต่างชั้นสองของโรงน้ำชารีบยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นขำจนไหล่โยก “คุณหนู อาเฟยถูกสุนัขกัดแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อเหลือบมองออกไป แต่แล้วนางก็ต้องตกใจ
สุนัขตัวใหญ่นั่นทำไมถึงได้ดูคล้ายเอ้อร์หนิวขนาดนี้…“เอ๋ คุณหนูเจ้าคะ สุนัขตัวใหญ่นี้ดูเหมือนสุนัขที่คาบเงินมาให้คุณหนูในวันนั้นเลยเจ้าค่ะ” อาหมานรู้สึกประทับใจสุนัขที่คาบเงินมาให้คุณหนูของตัวเองในวันนั้นมาก
“คุณหนู รีบดูนั่นเร็ว ท่านว่ามันกำลังจะทำอะไรเจ้าคะ”
หลังจากปล่อยปากที่งับก้นอาเฟยออก เจ้าสุนัขตัวใหญ่ก็ลดจมูกลงเล็กน้อยแล้วดมฟุดฟิดไปที่เท้าของอาเฟย ก่อนจะกัดไปที่รองเท้าของอาเฟยในที่สุด
อาเฟยรู้สึกหวาดกลัวมากในขณะนั้น เขากระโดดหนีเต็มแรง ดิ้นรนอย่างหนักพยายามตะเกียกตะกายหลบหนีเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ให้ได้“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน รีบปล่อยเดี๋ยวนี้!”
“คุณหนู สุนัขตัวนั้นคงจะไม่เอาเหอเปาในรองเท้าของอาเฟยที่เราตั้งใจให้เขาคาบกลับมาคืนคุณหนูอีกนะเจ้าคะ” อาหมานที่กำลังมองฉากตรงหน้าด้วยความสนุกสนานเหมือนเอะใจอะไรบางอย่างขึ้นได้
คล้ายกับว่าเจ้าสุนัขตัวใหญ่นี้ในวันนั้นเองมันก็ทำเช่นนี้กับคุณชายรองด้วยเหมือนกัน ก่อนจะคาบเหอเปานั่นกลับมาคืนให้คุณหนูของนาง ซึ่งในเหอเปาที่มันคาบกลับมามีทั้งใบไม้ทองและไข่มุกราคาสูงลิ่ว
อย่างไรก็ตามคิดถึงสิ่งที่สุนัขตัวใหญ่กำลังทำอยู่ในขณะนี้ อาหมานเริ่มรู้สึกลางไม่ค่อยจะดีแล้ว
“คุณหนูเจ้าคะ พวกเราควรทำอย่างไรต่อด
