เป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางไม่เชื่อหรอกว่านังแม่หมอนี่จะสามารถแสดงอภินิหารอะไรได้จริงๆ…ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่แต่ก่อนนางไม่เคยทำพิธีปัดเปั่าสิ่งอัปมงคลให้กับคนอื่นพลาดเลย
นางแทบอดใจรอวันเปิดโปงอีกฝั่ายไม่ไหว!“ข้าจะออกไปซื้อกระดาษยันต์ หลังจากบริกรรมคาถาและทำพิธีเสร็จแล้ว จะได้เผายันต์ลงในน้ำให้เหล่าฮูหยินดื่ม” หลิวเซียนกูกล่าวเสียงเรียบ
อย่างไรก็ตาม นางได้ทำเรื่องฉีกหน้าอีกฝั่ายไปแล้ว จะต้องรั้งคนที่แสร้งทำตัวสูงส่งลึกลับคนนี้ไว้ให้ได้ก่อน จะให้นางสะบัดก้นวิ่งหนีไปไม่ได้เป็นอันขาด
“แค่ซื้อกระดาษยันต์ เซียนกูท่านสั่งลูกศิษย์ให้ไปซื้อก็ได้แล้วนี่”
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร! ทั้งผิวของกระดาษยันต์สีของชาด ทุกอย่างล้วนมีจุดแตกต่างกันอยู่เล็กน้อย และจุดแตกต่างเล็กน้อยนี่ล่ะ ที่จะส่งผลต่อคาถาได้ใหญ่หลวงนัก ดีไม่ดีอาจถึงขั้นทำให้ดวงตาของเหล่าฮูหยินรักษาหายได้ช้าลง ข้าไม่อาจประมาทได้ จึงต้องออกไปเลือกซื้อด้วยตนเอง” หลิวเซียนกูกะพริบตากล่าวอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็หรี่ตามองเซียวซื่ออย่างมีความหมาย “ฮูหยินเองก็คงหวังว่าดวงตาของตนจะหายกลับมาเป็นปกติได้ในเร็ววันกระมัง”
“แน่นอนอยู่แล้ว!” เซียวซื่อสะอึก แต่พอได้สตินางก็มองผ่านไปยังด้านหลังของหลิวเซียนกู รีบสั่งการลงไปว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็จัดคนไปช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่เซียนกูเพิ่มอีกสักสองคนเถิด”
“เจ้าค่ะ”หลิวเซียนกูยิ้มรับ แต่ในใจของนางกลับบริภาษ
