ูกขับไล่ออกไปแล้วภายในสามวันดวงตาของท่านเฝิงเหล่าฮูหยินจะดีขึ้น” หลิวเซียนกูถอนหายใจเล็กน้อย แล้วพูดยิ้มๆ กับเฝิงเหล่าฮูหยิน
“จริงหรือ” เฝิงเหล่าฮูหยินรีบถามโดยพลันหลิวเซียนกูทำสีหน้ายากที่จะเข้าใจพลางยิ้มและพยักหน้าตอบ แต่หางตากลับมองไปที่เจียงซื่อ
นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะดีขึ้นหรือไม่ นั่นเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษน้อยตนนั้นพูดเอง
ในวันนั้นท่ามกลางโรงน้ำชาแห่งเทียนเซียงบรรพบุรุษน้อยผู้นั้นเอ่ยว่าตราบใดที่นางทำตามคำแนะนำ ดวงตาของเหล่าฮูหยินแห่งตงผิงปัวก็จะหายภายในสามวัน จากนั้นนางก็จะกลับกลายมาเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงและโชคลาภอีกครั้ง
ทั้งบีบบังคับและหลอกล่อ จนหลิวเซียนกูต้องยอมเออออแต่โดยดี“เซียนกู ลำบากท่านแล้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินยิ้มอย่างจริงใจ แล้วมองเชิงให้สัญญาณไปที่อาฝู
อาฝูถือเหอเปาที่แน่นเอียดขึ้นมา
“ข้าเหนื่อยแล้ว เซียวซื่อ ในสองวันนี้เจ้าจงดูแลเซียนกูให้ดี อย่าให้มีอะไรขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด” เฝิงเหล่าฮูหยินพูดสั่ง
เนื่องจากหลิวเซียนกูกล้าเอ่ยต่อหน้าทุกคนว่าดวงตาของนางจะหายภายในสามวัน นางจึงเชื่อเพียงแค่ครึ่งเดียว แต่ท้ายที่สุดเรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับนางด้วย คิดได้เช่นนั้น จึงให้หลิวเซียนกูอยู่ที่จวนเป็นเวลาสามวันนี่นางยังต้องอยู่ต่ออีกหรือ
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นหลิวเซียนกูก็พลันตกตะลึง ถ้าไม่ใช่เพราะหลายปีมานี้นางได้ฝึกความหน้าด้านหน้าทนมาบ้าง ในตอนนี้นางคงได้เผยพิรุธหลุดออกมาเป็นแน
