ีแบบไม่เปิดเผยชื่อ ไม่เปิดเผยที่อยู่อาศัยละก็ งั้นเขาก็จะรบเร้าให้ถึงที่สุดให้ได้
คนอย่างเจียงจั้นไม่ใช่คนไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณคนหรอกนะ
“ข้าพักอยู่ที่ตรอกเชวี่ยจื่อ ด้านหน้าประตูมีต้นพุทราคอหักตรงนั้นน่ะ”
เจียงจั้นถึงกับพูดไม่ออก
เหตุใดผู้มีพระคุณถึงไม่เดินตามบทล่ะ“บังเอิญเชียว ตรอกเชวี่ยจื่ออยู่ไม่ไกลจากเรือนของข้า ข้าแซ่เจียง ชื่อจั้น เป็นลำดับรุ่นหลานลำดับที่สองของจวนตงผิงปัว พักอยู่ตรงตรอกอี้เฉียน ไม่ไกลจากตรอกเชวี่ยจื่อนัก”
“เจียงจั้น” อวี๋ชีพูดซ้ำพร้อมด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ๆ เจียงจั้นนั่นล่ะ” เจียงจั้นได้ยินบุรุษขานชื่อเขาด้วยเสียงใสชัดเจน ก็รู้สึกขนลุกไปทั้งหัว
คนๆ นี้นี่มันเป็นปีศาจที่โผล่มาจากไหนกันละเนี่ยเสียงไพเราะเสนาะหูมาก เขาที่เป็นผู้ชาย ฟังแล้วยังรู้สึกใจเต้นตึกตัก
โฮ่งง
เจียงจั้นสบตากับสุนัขด้วยหน้าดำคล้ำเครียดปากกระตุกเล็กน้อย
สัตว์จอมทำลายบรรยากาศ
สุนัขไม่สนใจเมินหน้าหนีอีกครั้ง
“พี่อวี๋ ข้ายังมีธุระขอลากลับก่อน ไว้ข้าจัดการเสร็จแล้วข้าจะรีบไปเยี่ยมท่าน”
“อืม” อวี๋ชีตอบสั้นๆ พลางพยักหน้าเข้าใจ“ปกติพี่อวี๋อยู่ที่เรือนเวลาไหนหรือ”
ริมฝีปากของอวี๋ชีเป็นรูปโค้งเล็กๆ “ข้าพร้อมต้อนรับทุกเวลา”
ไม่ได้ๆ ถ้าขืนคุยต่อ ต้องเกิดความสงสัยในตัวเองเป็นแน่ เจียงจั้นแสดงความขอบคุณอีกครั้ง แล้วจึงรีบกลับจวนทันที
ดอกไม้ในเรือนไห่ถังบานสะพรั่งเต็มสวน มีจิ้งหรีดตัวหนึ่งส่งเสียงไม่หยุด แต่ไ
